1 - Dołeczek na policzku

 

Rozdział 1

Dołeczek na policzku

 

 

 

„Jacob Decker!”

Deck odwrócił się, słysząc swoje imię wołane głosem, który znał, ale którego nie słyszał od lat. Głosem, który lubił.

Głosem, którego mu brakowało.

Głosem, który rozpalał mu krew w żyłach.

Rozejrzał się po stosunkowo ruchliwym w porze lunchu drewnianym chodniku Gnaw Bone i nie mógł jej dostrzec.

Zamiast tego widział, idącą w jego stronę, niesamowicie piękną kobietę. Miała na sobie obcisłe ciemne dżinsy, schowane w stylowych brązowych skórzanych butach na wysokim obcasie, które sięgały jej prawie do kolan, w przerobionej, kobiecej kurtce motocyklowej z brązowej skóry z drogim szalem owiniętym luźno wokół szyi. Jej długie, lśniące ciemnobrązowe włosy lśniły w zimnym zimowym słońcu Kolorado, a subtelne czerwone pasemka tworzyły z nich oszałamiająco atrakcyjną cechę. Spod dzianinowej czapki naciągniętej na uszy włosy wychodziły gładkim prześcieradłem spływającym na ramiona. Jej oczy zasłaniały wielkie, eleganckie okulary przeciwsłoneczne w brązowych oprawkach.

Jej pełne różowe usta były uniesione w uśmiechu.

Zatrzymała się dwa kroki przed nim, a on spojrzał na nią ze zdziwieniem, ponieważ nawet w jej okularach przeciwsłonecznych jej twarz wykazywała czułe uznanie, ciepło i dużo więcej.

Ale nigdy w życiu nie widział tej kobiety.

A Deck nigdy nie zapomniał twarzy.

Nigdy.

Ale nawet gdyby zapominał, nigdy nie zapomniałby tej twarzy.

Albo jakiejkolwiek innej jej części.

Potem jej uśmiech pogłębił się i dołeczek, który pamiętał, został wyraźnie odciśnięty na jej prawym policzku, a jego zaskoczenie zmieniło się w całkowity szok, kiedy pochyliła się w jego stronę. Podnosząc rękę i kładąc ją lekko na jego ramieniu, drugą ręką położyła na jego klatce piersiowej, wspięła się na palcach i przycisnęła swój policzek do jego.

- Jacob - mruknęła, a on poczuł nawet przez kurtkę, jak jej palce wbijają się w jego ramię.

Jacob.

To imię, imię, na którego używanie pozwalał bardzo niewielu ludzi, wypowiedziane tym głosem, głosem, za którym tęsknił, przeszyło go.

Deck schylił brodę i poczuł, jak jej miękkie włosy przesuwają się po skórze na jego policzku. Jego krew wciąż była gorąca, ale teraz poczuł ucisk w klatce piersiowej.

- Emme - wyszeptał, unosząc rękę i owijając palce wokół wcięcia jej talii.

Odchyliła głowę do tyłu; podniósł swoją i ich okulary się spotkały.

Wciąż uśmiechała się tym uśmiechem z uroczym dołeczkiem, który wywołał falę przenikliwych wspomnień przeszywających jego czaszkę. Wspomnień, które zakopał.

Wspomnienia o Emme.

- Minęło dużo czasu - powiedziała cicho.

- Tak - zgodził się.

I tak było. Całe lata. Dziewięć lat.

Zbyt długo, by znów zobaczyć Emme.

- Jak się masz? - zapytała, wciąż się nie odsuwając.

- Żyję - odpowiedział, zauważył pogłębienie dołka i wiedział, że gdyby nie miała okularów przeciwsłonecznych, zobaczyłby, jak tańczą jej niezwykłe, jasnobrązowe oczy. W tamtych czasach często sprawiał, że jej oczy tańczyły. I nie musiał na to zapracowywać. Po prostu mu to dawała.

I to często.

- Em! - warknął męski głos.

Deck uniósł głowę i Emme odsunęła się lekko, opuszczając ręce od niego, gdy się odwróciła. Oboje spojrzeli na wysokiego, przystojnego, dobrze zbudowanego blondyna w mundurze górala złożonym z flanelowej koszuli, spranych dżinsów, butów budowlanych i dżinsowej kurtki, stojącego trzy kroki dalej i marszczącego brwi.

Emme przesunęła się do mężczyzny, jej dołeczek zniknął, ale usta wciąż wykrzywiały się w uśmieszku. Owinęła dłoń wokół jego bicepsa i pochyliła się do niego w znajomy sposób, który mówił wszystko o tym, kim był dla niej.

Deck też poczuł, że to przecina jego ciało, ale tym razem w sposób, który nie był przyjemny.

- Dane - zaczęła - to stary przyjaciel. Jacob Decker.

Wyrzuciła rękę w kierunku Decka, podnosząc okulary przeciwsłoneczne do jego twarzy - Jacob, to jest Dane McFarland. Mój, hmmm… cóż, chłopak.

Ponownie, zszokowany jak cholera, że Emmanuelle Holmes miała chłopaka, ale nie zszokowany tym, że ta szczupła, stylowa, oszałamiająca Emme miała takiego, Deck otworzył usta, by się przywitać, ale McFarland powiedział przed nim.

- Stary przyjaciel?

Deck poczuł, jak jego ciało napina się na zwięzły ton mężczyzny, gdy patrzył, jak głowa Emme szybko odwraca się, a jej okulary blokują się na twarzy jej chłopaka. Zauważył również, że jej uśmiech zniknął.

- Stary przyjaciel - stwierdziła stanowczo.

McFarland, nie mając na oczach okularów przeciwsłonecznych, bo miał je we włosach, ogarnął Decka od stóp do głów groźnym spojrzeniem.

Wziął mylne wyobrażenie.

Oczy McFarlanda przeniosły się na Emme, a to, co powiedział później, dowiodło, że Deck miał rację.

- Jakiego typu stary przyjaciel?

To było złe pytanie. Deck wiedział o tym, ponieważ nawet jeśli mężczyzna miał podejrzenia, że jego kobieta właśnie przedstawiła mu byłego kochanka, powinien poczekać, aż zostaną sami, aby ją o to spytać. Wiedział o tym również dlatego, że uśmiech Emme nie tylko zniknął, ale jej twarz stała się nieco zimna.

- Takiego typu, że mogę go przedstawić mojemu chłopakowi? - odpowiedziała pytaniem, które nie do końca ukrywało jej sarkazm, jej gładki altowy głos – coś wśród wielu rzeczy, co zawsze w niej lubił – stał się prawie tak zimny, jak jej twarz.

Emme nie brała gówna od swojego mężczyzny.

Kolejna niespodzianka.

Spojrzenie Dane’a stało się skruszone, ale zimno nie opuściło ani trochę twarzy Emme, a Deck postanowił brnąć.

- Zacznijmy to jeszcze raz - powiedział, podając rękę.

- Dane, jak powiedziała Emme, jestem Jacob Decker. Stary przyjaciel Emme, tylko przyjaciel, z tamtych czasów. Wszyscy nazywają mnie Deck.

Oczy McFarlanda skierowały się na niego, opadły na jego rękę, a następnie z powrotem na twarz, kiedy ujął dłoń Decka. Ścisnął i zrobił to jak ciężkie wyzwanie, zawody. Jego absurdalnie silny uścisk mówił, że albo nie lubił, że jego dziewczyna ma przyjaciół mężczyzn, bez względu na to, jakimi byli, albo że zauważył, że Deck ma nad nim jakieś sześć centymetrów i prawdopodobnie dwadzieścia kilogramów przewagi, ale nadal czuł, że może go przebić.

Albo mówił jedno i drugie.

Facet był kutasem.

Był też kretynem.

Tylko z tą różnicą w ich rozmiarach, każdy mężczyzna byłby na tyle sprytny, by nie rzucać takiego wyzwania lub nie myśleć, że mógłby pobić Decka. Ale fakt, że te dwadzieścia kilogramów przewagi, które miał nad nim Deck, były tylko mięśniami i McFarland nie mógł tego przegapić, czynił go bardziej kretynem.

A Deck nie lubił tego dla Emme.

Nie mogąc zrobić nic innego, ścisnął jego rękę w odpowiedzi, zobaczył wzdrygnięcie McFarlanda, poczuł, że jego ręka zwiotczała w odruchu samozachowawczym, aby ocalić jego kości przed zmiażdżeniem i po stwierdzeniu, że udowodnił swoje, Deck puścił ją.

McFarland zgiął palce dwukrotnie, po czym wsunął dłoń kieszeni.

Emme to przegapiła. Spoglądała na Decka.

- Co robisz w Gnaw Bone? - zapytała.

- Mogę zapytać cię o to samo - odpowiedział.

- Mieszkam tutaj teraz.

Kolejny szok. Jej rodzina była w Denver i byli blisko. Nie miała gównianych przyjaciół, ale oni też byli w Denver. I była typem kobiety, o której myślał, że wcześnie się osiedli w życiu, które uzna za wygodne i zostanie tam na zawsze.

Z drugiej strony myślał wiele rzeczy o Emme, którą znał, w tym fakt, że była słodka, zabawna, interesująca i nikt, oprócz jego najlepszego przyjaciela Chace’a Keatona, nie prowadził lepszej rozmowy. Ale, nawet jeśli robiło to z niego kutasa, zawsze myślał, że była aseksualna. Tak to zrobiła. Pracowała na to.

Wyglądała tak, jak wyglądała, ubierała się jak była ubrana, miała mężczyznę, co oznaczało, że przejście do Gnaw Bone nie powinno być wielką niespodzianką, ponieważ dokonała wielu zmian.

Nie podobało mu się jednak, że mieszkała w Gnaw Bone.

To nie chodziło o to, że tam mieszkała. Chodziło o to, że nie miał pojęcia, jak długo ona tam będzie, ale nie mógł zaprzeczyć, że wiedza, że mieszka blisko, jak długo by to nie było, wytrącała go to z równowagi.

- Twoja kolej - popchnęła, gdy nie powiedział nic na temat, dlaczego jest w tym mieście.

- Interesy - odpowiedział i dołeczek pojawił się ponownie.

- To świetnie - odpowiedziała - Proszę, powiedz mi, że będziesz w okolicy przez jakiś czas. Muszę wracać do pracy, ale z przyjemnością spotkam się z tobą na kolacji.

Będzie w tam przez jakiś czas. Nie kłamał. Był w Gnaw Bone w interesach. Ale mieszkał w Chantelle, dwadzieścia minut jazdy stąd.

I nie miał planów. Więc na pewno mógł być na kolacji.

Uśmiechnął się do niej - Zgoda.

- Uh, Em, dziś wieczorem mam gówno do zrobienia - wtrącił McFarland i zarówno Deck, jak i Emme spojrzeli na niego.

- W porządku, kochanie - powiedziała, a Deck powstrzymał się od tego by jego uśmiech się pogłębił, gdy oczy McFarlanda błysnęły z irytacją - Jacob i ja możemy zjeść kolację bez ciebie. W każdym razie mamy dużo do nadrobienia i prawdopodobnie zanudzisz się, skoro nie będziesz wiedział, o kim lub o czym mówimy.

McFarland nie lubił, jak jego kobieta planowała kolację z innym mężczyzną lub miała z nim historię, nawet jeśli była platoniczna. Było to wyraźnie widoczne na jego twarzy, ale dostał nauczkę kilka chwil wcześniej i trzymał język za zębami.

Emme spojrzała na Decka.

- Czy znasz Znak? To zaraz na końcu tej drogi - Wskazała za niego, ale on skinął głową, tak jak i ona zaraz potem.

- Znam Znak, Emme - powiedział jej Deck.

- Świetnie - pokazała mu kolejny raz dołeczek - To co, tam o siódmej?

- Dla mnie może być - zgodził się.

Dołeczek pogłębił się, nawet gdy nieszczęśliwe wibracje popłynęły od jej chłopaka.

- Nie mogę się doczekać, Słonko - powiedziała cicho, słowami przeznaczonymi tylko dla niego, czułymi słowami, które sprawiły, że jej chłopak był jeszcze mniej szczęśliwy, co znalazło odzwierciedlenie w wibracjach, które spływając po nim stały się kolczaste.

Ale te słowa przesunęły się przez Decka jak brzytwa przez jedwab.

Zawsze nazywała go Słonko. Elsbeth nienawidziła tego.

Z drugiej strony Elsbeth ostatecznie nie była wielką fanką przyjaźni Decka z jej najlepszą przyjaciółką.

Ku jego zdziwieniu zobaczył Emme tutaj, w Gnaw Bone, kilka godzin drogi od miejsca, gdzie jak wiedział, mieszkała. Widząc ją taką, jak ją widział, całkowicie odmienioną, ze znacznie dłuższymi włosami, tymi pasemkami, zmieniającymi ją ubraniami, lżejszą o co najmniej dwadzieścia kilogramów, a prawdopodobnie więcej. Widząc ją z mężczyzną. Kurwa, w ogóle ją widząc po tym, co się stało, jak wszystko się skończyło i jaką ostatnią rzecz zrobiła, gdy ją widział po raz ostatni.

Po tym wszystkim z opóźnieniem zdał sobie sprawę, że powinien był bardziej uważać. Powinien był trzymać swoje gówno razem. Może nie powinien był zgodzić się na pójście z nią na kolację. Zamknął za nią drzwi, dosłownie, po tym, jak sprawy się skończyły z Elsbeth. To ją zraniło. I był tak zajęty Elsbeth, że nigdy nie wrócił, żeby je otworzyć.

Ale planował kolację.

A zrobił to, ponieważ nie wyglądała tak jak ona, Deck zastanawiał się dlaczego, a Deck nie lubił łamigłówek. Jak znajdował zagadkę, rozwiązywał ją. Ta kolosalna zmiana w Emme była zagadką, którą zamierzał rozwiązać.

Zrobił to również z powodu ostatniej rzeczy, którą zrobiła, gdy widział ją po raz ostatni.

I na koniec zrobił to tylko dlatego, że była Emmą.

Mógł ją wtedy skrzywdzić, ale, jeśli poprawnie odczytywał jej obecne zachowanie, nie miała urazy.

– Ja też – mruknął Deck.

McFarland objął ją ramieniem, przyciągając ją do siebie i stwierdzając – Musimy wracać do pracy, kotku.

Spojrzała na niego i kiwnęła głową - Racja.

Jej okulary wróciły na Decka i posłała mu kolejny uśmiech, bez dołeczka – Dzisiaj wieczorem. Znak. Siódma.

Ponieważ jej chłopak był kutasem i ponieważ miało to sens, Deck zasugerował - Daj mi swój numer. Dam ci mój. Na wszelki wypadek, gdyby coś się spieprzyło, jedno z nas się spóźniło, czy cokolwiek.

Zgodnie z oczekiwaniami McFarlandowi się to nie podobało i rzucił Deckowi twarde spojrzenie.

Deck zignorował to i wyciągnął telefon z tylnej kieszeni, gdy Emme wyszła z krzywizny ramienia swojego chłopaka, by pogrzebać w torebce.

- Ty pierwszy czy ja? - spytała z pochyloną głową, włosami lśniącymi w słońcu. Widział jej profil i elegancką krzywiznę jej szczęki. Coś, czego nigdy wcześniej nie zauważył. Coś jeszcze, co go zaskoczyło nie tylko dlatego, że to zauważył, ale także dlatego, że było eleganckie, ponętne, zachęcające do dotyku, a nawet posmakowania i to także go zaskoczyło, bo zawsze wszystko zauważał.

Ale nigdy nie zauważył tego.

A nie musiał myśleć o tym, jak smakowałaby szczęka Emmanuelle Holmes, gdy stała obok swojego chłopaka.

- Ja - powiedział. Skinęła głową, a on podał jej swój numer.

Zrobiła to samo, kiedy skończył i wsadziła telefon do torebki.

- Teraz jest dobrze - powiedziała mu.

- Jest - zgodził się.

- Do zobaczenia o siódmej - powiedziała.

- Tak - odparł Deck, po czym spojrzał na McFarlanda.

- Później.

McFarland podniósł brodę, nic nie powiedział, ponownie objął ramieniem Emme i pociągnął swoją kobietę wokół Decka.

Objęła ramieniem talię McFarlanda, ale wciąż wykręcała się, by pomachać do Decka i odchodząc, obdarzyć go kolejnym uśmiechem z dołeczkiem.

Deck stał na dość ruchliwym chodniku i obserwował, jak McFarland ładuje Emme do wielkiego, czerwonego, błyszczącego, odpicowanego, całkowicie mój-fiut-jest-mały GMC Sierra.

Kolejny powód, żeby pójść na kolację z Emme. To znaczy by dowiedzieć się, co do cholery robiła z tym dupkiem.

Odwrócił się, ukrywając, jak się poczuł na widok Emme, gdy schodził po drewnianych deskach w kierunku posterunku policji. Całe to gówno pieprznęło dawno temu.

Teraz to było skończone. On z tym skończył. Wreszcie. Po dziewięciu latach.

A najważniejszą prawdą było to, że w końcu dowiedział się, że największą rzeczą, jaką stracił w tym wszystkim, była Emme.

Więc myślał o tym, że nie byłoby do dupy, że może mógłby ją odzyskać.

Wszedł na komisariat, założył okulary przeciwsłoneczne na czubek głowy i podszedł do recepcji, widząc, że recepcjonistka mu się przygląda.

W chwili, gdy zatrzymał się przed nią, zanim zdążył się przedstawić, stwierdziła – Jesteś Jacob Decker.

Nie był zaskoczony. Byli mężczyźni, których trudno było opisać. Decka: wystarczyło kilka słów, a ludzie poznawali go dwie przecznice dalej.

- Jestem - potwierdził.

- Mick i pozostali na ciebie czekają - poinformowała go, patrząc w górę, w dół, w górę i zatrzymując się od czasu do czasu, aby lepiej przyjrzeć się czemuś: jego biodrom, ramionom, włosom.

To też go nie zdziwiło. Kobiety robiły to często. Miał metr dziewięćdziesiąt trzy, więc było go dużo do ogarnięcia. Nie umknęło mu to, że większość kobiet lubiła patrzeć. A jeśli lubił, tego kto patrzył, nie wahał się wykorzystać tego na swoją korzyść.

- Po prostu idź dookoła lady, na tył korytarza, drugie drzwi na lewo. Jak chcesz kawy, idź dalej, napij się i cofnij się - zakończyła.

Skinął głową, wymamrotał - Dzięki - i ruszył.

Nie zawracał sobie głowy kawą. Miał środki, aby mieć najlepsze rzeczy w życiu i dlatego nie akceptował niczego gorszego. Z doświadczenia wiedział, że kawa na posterunku policji nie jest najlepsza. Deck z samego rana zmielił i zaparzył sobie świeżą kawę. Kupił ekspres w Internecie. Kosztowało to pieprzone krocie.

I było warto.

Podszedł do drugich drzwi na lewo. Były zamknięte. Zastukał w nie ostro knykciami i wszedł, gdy usłyszał wezwanie.

Wszyscy tam byli, tak jak powiedział mu Chace.

Mick Shaughnessy, kapitan Departamentu Policji Gnaw Bone, stojący przy swoim biurku.

Jeff Jessup, jeden z detektywów Gnaw Bone, stojący przy oknie.

Henry Gibbons, kapitan Departamentu Policji Carnal, oparty o stół po drugiej stronie zabałaganionego biura.

Carole Weatherspoon, kapitan Departamentu Policji Chantelle, stojąca blisko Gibbonsa, z rękami skrzyżowanymi na piersi.

Kenton Douglas, szeryf hrabstwa, stał z ramionami opartymi o ścianę.

I na koniec Chace Keaton, najlepszy przyjaciel Decka od czasów szkolnych i detektyw Carnal.

To Chace’a Deck obserwował, gdy zamykał za sobą drzwi, a obserwował Chace’a, ponieważ dobrze znał tego mężczyznę i nie podobał mu się wyraz jego twarzy.

Ale to Shaughnessy przemówił pierwszy, zwracając uwagę Decka.

- Może być niegrzeczne, ale zacznę od tego, że twoja obecność na tym spotkaniu, mówiąc jasno, nie podoba mi się.

- Mick - mruknął Chace.

Deck zignorował swojego przyjaciela i szczerze poinformował Micka

- Jestem wielkim fanem mówienia cholernie wprost.

- Dobrze, więc powiem to prościej - ciągnął Mick - Jak omówimy to z tobą, weźmiesz ten kontrakt jako zastępca Kenta, to nie będziesz działał niezależnie. Chace zasugerował twoje usługi, więc zajrzałem do ciebie i nic nie znalazłem. Żaden człowiek nie ma niczego poza w pełni opłaconym gotówką, w pełni opłaconym prywatnie, kartą kredytową bez salda, uczciwymi podatkami i mnóstwem gotówki w banku. Denerwuje mnie to.

- Rozumiem - Deck pozwolił, nie zirytowany sprawdzeniem, bo nie oczekiwałby niczego mniej, ale nic więcej nie powiedział.

- Więc zanim z tobą o tym porozmawiamy, musisz wiedzieć, że jeśli się tym zajmiesz, to robisz to zgodnie z protokołem. Jesteś zastępcą, meldujesz się, przyjmujesz rozkazy i powtarzam, nie będziesz działał niezależnie – kontynuował Mick, a Deck wciągnął powietrze.

Potem stwierdził, że to proste.

- Rozumiem, że jeśli zechcę się tym zająć i zobaczę, czy to zrobię, moje zwykłe opłaty będą musiały zostać znacznie obniżone, biorąc pod uwagę, że nie stać was na opłacenie ich tak, jak ja je pobieram, więc to będzie musiało być czymś, co naprawdę zechcę zrobić. Masz reputację, którą podziwiam, Shaughnessy, więc mam nadzieję, że się nie obrazisz, ale ja nie słucham rozkazów. Pracuję nad sprawą tak, jak czuję, że trzeba ją załatwić. Zgłaszam to, co uważam za konieczne. I na koniec, działam wyłącznie niezależnie.

Mick spojrzał na pokój i oznajmił - To nie jest dobry początek.

- Dlaczego nie rozłożymy tego, zobaczymy, co myśli Deck i załatwimy inne gówno, jeśli to coś, co zechce zrobić? - zasugerował Chace, podchodząc do szerokiej tablicy ustawionej pod kątem w rogu.

Nikt nic nie powiedział. Deck usadowił się, ale oczy Chace'a zwróciły się do niego

- Zobaczysz na tej tablicy coś, czego możesz nie lubić, co prawdopodobnie sprawi, że ostrzeżenia Micka staną się dyskusyjne, ponieważ wyobrażam sobie, że nie będziesz chciał tej sprawy. Powiedziałbym ci o tym wcześniej, ale gdybym to zrobił, mógłbyś nie wejść, a, szacunek Mick - Chace spojrzał na Shaughnessy’ego, zanim spojrzał z powrotem na Decka - z tym, co wydarzyło się kilka dni temu, potrzebujemy cię.

Po tych słowach odwrócił tablicę, a oczy Decka przeskanowały ją.

Pół sekundy później jego ciało zastygło w bezruchu.

Stało się tak, ponieważ w górnej części tablicy znajdowało się zdjęcie mężczyzny, którego właśnie spotkał na ulicy, a jego imię zostało napisane czerwonym markerem pod zdjęciem, ze słowem „Szef” pod imieniem.

Z jego zdjęcia wychodziły różne czerwone, czarne i niebieskie linie, które prowadziły do mniejszych zdjęć z imionami i innymi informacjami. I na koniec, powodem, dla którego wiedział, że Chace wiedział, że Deckowi nie spodoba się to, co zobaczył, była niebieska linia, która prowadziła od zdjęcia McFarlanda do prawego dolnego rogu, gdzie były dwa zdjęcia.

Jedno, kolorowe ujęcie McFarlanda i Emme całujących się z boku jego odpicowanego pickupa. To obok, czarno-białe ujęcie Emme idącej promenadą, z głową odwróconą w bok i patrzącą na coś. Nosiła inne, ale nie mniej modne okulary na oczach, jej długie włosy nie były skrępowane przez kapelusz, pokazując, że miała głęboką, gęstą, seksowną jak cholera grzywkę, która wisiała jej w oczach, jej ciało było okryte innymi dżinsami, płaszczem i butami, ale jej strój był nie mniej stylowy. Jej usta się uśmiechały, dołeczek był widoczny.

Pod zdjęciem było napisane „Emmanuelle Holmes”. Pod tym „Dziewczyna / Kochanka”. Pod nim było napisane „Partnerka?”

Dzięki praktyce i dedukcji, Deck wiedział, że czarne linie były definitywnymi sojuszami, które zespół potwierdził. Czerwone linie były gorące, porucznicy lub ci z kartotekami, możliwe słabe ogniwa. A błękitni byli niepotwierdzonymi członkami załogi.

- Nie wygląda na to, ale to Emme, stary - powiedział cicho Chace, a Deck oderwał oczy od zdjęcia Emme i spojrzał na Chace’a - Zobaczyłem nazwisko. Nie mogłem w to uwierzyć, dopóki nie pokazali mi jej tropu. Wszystko pasuje. To ona. Całkowicie zmieniona.

- Widziałem ją na zewnątrz, właśnie teraz, z nim - powiedział Deck, obserwował, jak Chace mruga i skinął głową w stronę górnej części tablicy. Następnie oświadczył - On nie jest szefem. Ona nie jest partnerem.

- A więc masz historię z Emmanuelle Holmes – stwierdziła Carole, ale to było pytanie i Deck spojrzał na nią.

Shaughnessy prowadził swoich ludzi po swojemu i mówiło się, że traktował swoją pracę poważnie, ale nie przejmował się, jeśli oni przychodzili na luzie. Nawet oficerowie u niego nie nosili mundurów.

Nosili dżinsy i jasnobrązowe koszule z odznakami, ale to było wszystko, co musieli.

Gibbons podchodził do pracy w głównie w taki sam sposób, jego dwaj detektywi ubrani byli tak, jak chcieli. Oficerowie nosili jednak mundury.

Weatherspoon, który nadzorował Chantelle, miasto z większą ilością pieniędzy, które znajdowało się na szczycie tej trójcy, w którym było z Gnaw Bone (drugie miejsce, było miastem, które w dużym stopniu zależało od handlu turystycznego i traktowało to poważnie) i Carnal (nawet nie blisko, był to raj dla motocyklistów, głównie z niebieskimi kołnierzykami, zdecydowanie bardziej szorstkie). Była w pełnym mundurze. Jej funkcjonariusze nosili pełne mundury. Jej detektywi nosili garnitury lub sportowe kurtki i spodnie. Jej elitarni obywatele nie oczekiwaliby niczego mniej.

Spojrzenie Decka przeniosło się na Kentona Douglasa.

Ten mężczyzna był dziką kartą. Niedawno wybrany na szeryfa, pojawił się znikąd, młody, atrakcyjny, Afroamerykanin, w Departamencie Szeryfa był dopiero od dziesięciu lat, a zrównał z ziemią swojego przeciwnika, który zajmował to miejsce przez dwadzieścia pięć lat.

Stary szeryf go trzymał również, podczas gdy seryjny morderca polował na jego terenie, a komendant policji w jego hrabstwie ubrudził się tak bardzo, że był wstrętny.

Hrabstwo było gotowe na zmiany. Douglas był na tyle sprytny, że wiedział, że nadszedł czas i wśliznął się przytłaczającą większością głosów.

Potem wprowadził gruntowne zmiany.

A jedną z tych zmian było zdjęcie z szeryfów mundurów i potraktowanie ich jak Mick. Brązowe koszule. Odznaki na paskach. Spodnie jeansowe. Buty.

To był sprytny ruch. Jego hrabstwo było hrabstwem wiejskim, górskim. Jego mieszkańcy lubili spokój i swojskość, ale bali się po tym wszystkim, co się wydarzyło i wielu z nich nauczyło się nie ufać policji. Łatwiej jest zaufać odznace w dżinsach i butach niż w pełnym rynsztunku.

Był nie tylko sprytny, ale subtelny. I jak dotąd odnoszący sukces.

Zmiana nie była łatwa i nie była łatwa do zaakceptowania.

Douglas przedarł się, nie wziął oddechu i ciągnął dalej.

Deck nie wiedział, co o nim myśleć. Był przystojny. Był zręczny. Był ujmujący. Był bystry.

I miał jaja. Więc Deck skłaniał się ku podziwowi.

- To stara przyjaciółka - Deck odpowiedział na pytanie Carole o Emme.

- Jakiego rodzaju stara przyjaciółka? - zapytała, a Deck stłumił irytację, że przechodzi przez to ponownie.

- Najlepsza przyjaciółka mojej eks – odpowiedział - Takiego rodzaju stara przyjaciółka.

- Skąd wiesz, że nie jest zamieszana? – zapytał Jeff i Deck spojrzał na niego.

- Znam Emmę. Nie zrobiłaby tego gówna – stwierdził Deck.

I nie zrobiła tego. Wiedział, co się dzieje. Całe hrabstwo wiedziało. To było okropne gówno, które cztery dni temu pogorszyło się znacznie gorzej. Z całym tym gównem, które wydarzyło się w tym hrabstwie w ciągu ostatnich kilku lat, chcieli to stłumić w zarodku i chcieli tego trzy miesiące temu.

Problem polegał na tym, że mieli do tego wielowydziałową grupę zadaniową i wciąż wszystko, co znajdowali było do wypieprzenia.

To dlatego Chace zaproponował Decka. Deck znalazłby wszystko, czego potrzebowali, aby to zakończyć i nie opieprzałby się, by tego szukać.

- Jak dobrze znasz Emme, synu? - zapytał Henry, a oczy Decka powędrowały do szefa Chace’a.

- Dobrze - odpowiedział.

- Spędzają razem dużo czasu - zauważył Jeff - Holmes i McFarland.

- Jest jego dziewczyną. To może być - powiedział mu Deck-  Ale to gówno? - potrząsnął głową - Nie ma mowy.

- Czasami - zaczął Chace ostrożnym tonem - dziewczyny takie jak ona, dziewczyny takie jak ona kiedyś, które zmieniają się w dziewczyny, takie jak ona teraz, przyciągają uwagę faceta, tak dobrze wyglądającego faceta, i mogą wybrać…

Deck go odciął - Chace, znasz Emme. Wiesz, że to bzdura. Zawsze znała swój własny umysł. I zawsze była spoko. Nawet jeśli nie była powalająca, nie była taką osobą.

- Minęły lata, Deck - przypomniał mu Chace. - Wiele lat. Ludzie się zmieniają i żadne z nas nie przegapiło tego, że ona zmieniła się w wielkim stylu.

- Tak, i właśnie spotkałem ją na ulicy. Dzisiaj jem z nią kolację i ona wygląda dobrze, stary, ale zachowuje się tak samo. A jej facet jest kutasem, ale jest też kretynem. Więc nie jest szefem - oświadczył Deck i spojrzał na Shaughnessy - A ty właśnie zdobyłeś indywidualistę.

Nastrój w pokoju zmienił się. Był czujny. Teraz niósł ulgę.

Shaughnessy był jedynym, który nie chciał, żeby Deck wkroczył.

Reszta z nich, po tym wszystkim, co widzieli przez ostatnie kilka lat, chciała to zrobić i byli gotowi podjąć ryzyko, aby to osiągnąć.

- Wspaniale - mruknął Shaughnessy, kiedy jego oczy wędrowały po pokoju.

- Decker, trzeba to przedyskutować – stwierdził Douglas, a Deck spojrzał na niego.

- Jak chcesz mnie w zespole, rozmawiamy o pieniądzach. Dam wam zniżkę, widząc to gówno posortowane. Potrzebuję pełnego wprowadzenia. Chcę wszystkie akta. Nie przyjmę rozkazów. Będę wiedział, co robię i co znajduję. Ale mówię tylko, ta kobieta coś dla mnie znaczy - Wyciągnął rękę w stronę tablicy - Więc nawet jeśli nie dołączysz mnie do zespołu i nie zapłacisz mi, nadal będę ją widział z dala od tego gówna.

- Nie możesz jej powiedzieć, że prowadzimy śledztwo w sprawie jej chłopaka - powiedziała szybko Carole.

- To nie jest moje pierwsze rodeo - odparł natychmiast Deck - Cokolwiek by się nie działo, nie spieprzyłbym waszego śledztwa. Ale ona nadal jest czysta i będzie czysta w nie dłużej niż tydzień. Nie miesiące. Nie tak długo, jak zajmie wam namierzenie tej załogi, po sposobie, w jaki idziecie i zatrzymujecie ich gówno.

- W ramach kontraktu z tą grupą zadaniową nie możesz angażować się w nielegalne działania. Nie możemy ścigać za pomocą owoców z trującego drzewa - powiedział mu Douglas.

- Znowu nie moje pierwsze rodeo - odparł Deck.

- Masz załogę, czy pracujesz sam? - spytał Henryk.

- Do tego sprowadzę moją załogę - odpowiedział Deck.

- Wszyscy będą musieli się ze mną spotkać - stwierdził Douglas - Jak umowa będzie podpisana, wszyscy pracujecie dla mojego działu, dopóki sprawa nie zostanie zakończona.

Deck skinął głową i spojrzał na Chace’a - Chcę usunięcia zdjęć z tej tablicy, chcę akta.

- Deck, nie jestem pewien, czy to dobry pomysł. Masz konflikt interesów z tym…

Deck ponownie odciął Chace’owi - To jest Emme.

- Wiem, że to Emme - odparł Chace, zaniepokojony Deckiem i tracąc z tego powodu cierpliwość - Do tej pory nie miałem pojęcia, że zareagujesz tak, jak zareagowałeś, gdy zobaczyłeś, że to Emme. Więc Emme jest przeklętym konfliktem interesów.

- Znasz ją - szepnął Deck, również tracąc cierpliwość, i obserwował twarz przyjaciela. Zdecydowana troska, ale i niezdecydowanie.

Znał Emmę.

Chace przeszedł z Akademii do Departamentu Policji Carnal i został tam, ale to nie znaczyło, że Deck nie spędzał czasu z Chace’m podczas wszystkich podróży Decka. Chace poznał Elsbeth. Chace spędzał z nią czas. A z Elsbeth przyszła Emme. Więc Chace też spędzał czas z Emme.

- Jej zmiana jest niezwykła, Deck - ponownie zauważył Chace - To coś, co należy wziąć pod uwagę.

Na te słowa, Deck poczuł, jak duch jej palców wbija się w jego ramię przez kurtkę. Zobaczył dołek. Słyszał, jak nazywała go Słonko.

I znał jej historię. Elsbeth mu powiedziała. Wiedział, co przeżyła. Wiedział, co uczyniło ją tym, kim była.

Nie wiedział, co uczyniło ją tym, kim jest teraz, ale miał się dowiedzieć przy kolacji.

Wreszcie wiedział, że Emme nie będzie częścią ekipy, która włamuje się do domów w całym hrabstwie i rekrutuje do tego uczniów szkół średnich. Nie dla uwagi takich jak Dane McFarland. Nie dla pieniędzy. Nie dla władzy. Dla niczego.

- Idzie na pierwszy ogień. Badam ją. Oczyszczę ją. By oczyścić ją z tego gówna - stwierdził Deck.

- Pracujesz ze mną - odpowiedział Chace.

- Jak sobie chcesz. Ale dzisiejsza kolacja z Emme to tylko ona i ja.

Chace przyglądał mu się.

Deck wziął go, a następnie spojrzał na Douglasa - Masz dla mnie akta?

- Dostarczą go do twojego domu o trzeciej trzydzieści - odparł Douglas.

- Kontrakty zostaną do tego czasu wysłane e-mailem. Moja załoga będzie jutro o ósmej, by zostać wciągnięta na listę zastępców - odparł Deck.

- Będziesz z nimi? - zapytał Douglas.

- Nie przegapiłbym tego gówna za skarby świata - odpowiedział Deck, przecinając oczy przez ludzi w pokoju, zauważając, że Henry Gibbons wyglądał na rozbawionego, Mick Shaughnessy wyglądał na zirytowanego, Carole Weatherspoon na zamyśloną, a Chace nadal na zmartwionego.

Potem wyszedł z biura, z komisariatu i poszedł do swojego samochodu.