6 - Dziwne (cz.2)

 

Rozdział 6

Dziwne (cz.2)

*****

Dwanaście godzin, siedem minut później…

Nacisnęłam przycisk kontaktowy Jacoba i wcisnęłam przycisk dzwoń.

Zadzwoniło raz.

- Wszystko okej?

Dziwnie się czułam, kiedy do niego dzwoniłam, a na jego pytanie, nie czułam się już dziwnie i roześmiałam się.

- Tak, Słonko. Tylko chodzi o to, że skoro przyprowadzasz chłopców, muszę wiedzieć, ile i co chcą zjeść.

- Praca fizyczna. Piwo, chipsy i brownie.

- Myślałam bardziej o domowych burrito.

- To źle myślałaś, bo poszczęściło ci się z trząść i piec, ale jak będzie ważne, by nakarmić tych chłopców, a twój piec wyzionie ducha, nie będę chciał robić przerwy, aby spróbować to naprawić lub wyjść i kupić kuchenkę obozową.

Znowu zaczęłam się cicho śmiać, a Jacob szedł dalej.

- Po drugie, muszą wydać swoją energię na rozrywanie izolacji, wyciąganie jej, wnoszenie nowej i mocowanie zszywkami do belek. Jedzenie, które wymaga sztućców, to niepotrzebny wydatek tej energii.

- Rozumiem - mruknęłam - Piwo i przekąski.

- Dobrze. A teraz, kiedy cię mam, izolacja jest zamówiona. Termin dostawy jest jutro między pierwszą a czwartą. Będzie dobrze dla ciebie?

Zamrugałam przy biurku - Zamówiłeś to?

- Tak.

- Już?

- Kotku, potrzebuję tego w niedzielę. Nie mam czasu na opierdalanie się.

- Ale nie mierzyłeś - przypomniałam mu.

- Oprowadziłaś mnie, prawda?

Usiadłam prosto, gdy mnie uderzyło jak to się zdarzało, jak bardzo był bystry. Bez wątpienia wiedziałam, że zamówił wystarczająco dużo, nie za dużo. I obliczył, ile potrzebuję izolacji, przechodząc przez mój dom.

- Tak, oprowadziłam - odpowiedziałam - i będę tam na dostawę okien.

- Dobrze - odpowiedział, a następnie zadał pytanie, którego miałam nadzieję, że nie zada - McFarland jest z tobą spoko?

Był. I, na sposób Dane’a, też nie był. I pomyślałam, że Jacob nie zobaczy tej części, w której był, tylko tę część, w której nie był.

Musiałam odpowiedzieć, więc zdecydowałam, że mogę podzielić się częścią, ale nie wszystkim.

- Przyszedł do biura i zapytał, czy możemy porozmawiać. Powiedziałam mu, żeby przyszedł do domu o pierwszej w niedzielę i wtedy powiem to, co mam do powiedzenia.

- I? - podpowiedział Jacob.

- I cóż…

Choroba!

Nie wiedziałam, czy mu powiedzieć, czy nie.

Ponieważ byłam psychopatką, powiedziałam mu - Wtedy zapytał, kto jest właścicielem czarnego Dodge’a Rama, który wczoraj stał przed moim domem.

Cisza.

Nie powinnam była mu mówić.

- Jaco…

- Był w twoim domu wczoraj wieczorem?

Nigdy nie słyszałam, żeby używał tego głębokiego, dudniącego, kontrolowanego, ale ledwie kontrolowanego tonu głosu i żałowałam, że go usłyszałam, ponieważ był bardziej niż trochę przerażający.

- On, no cóż… robi to czasami, kiedy… cóż, my nie… kiedy nie mamy planów - wyjąkałam - Robi to, bo mieszkam tam sama i chce sprawdzić. Upewnia się, że jestem okej.

- Robi to, bo jest przerażająco w tobie zabujany, Emme.

Miałam wrażenie, że to może być prawda, więc nic nie powiedziałam.

- Musimy zabrać się za rozmowę o tym facecie, kotku - powiedział mi Jacob.

- To skończy się w niedzielę, Słonko - powiedziałam mu.

- Tak, ale dowody sugerują, że mu się to nie spodoba, a także nie spodoba mu się, że ruszasz dalej i pracujesz z nim. Więc porozmawiamy o nim i to wkrótce. Co powiedziałaś o moim samochodzie?

- Powiedziałam mu, że wpadłeś.

Następnie więcej ciszy - Prosto z mostu?

- Cóż, nie powiedziałam o twojej wstrząsającej zmianie na ścieżce naszego związku, ale tak. Powiedziałam, że przyszedłeś na kolację. Dlaczego?

- A jak na to zareagował?

- Zawsze był dziwny w stosunku do mnie z facetami - przyznałam.

- Świrus. Kurwa - mruknął Jacob.

- Przezwycięża to - powiedziałam mu.

- Nie, nie, Emme. On to ukrywa. A w niedzielę, kiedy chłopcy wyjdą, odbędziemy tę rozmowę. Tak?

- Okej - wymamrotałam.

- Chcę też, żebyś dziś i jutro spędziła noc w moim domu.

Całe moje ciało wpadło w spazmy.

- Słucham? - westchnęłam.

- Mam pracę, więc nie będzie mnie tam. Zostawię klucze w twoim biurze ze wskazówkami. Ale skoro on tam jeździ, ciebie tam nie będzie.

- Jacob, powiedziałeś, że pójdziemy wolno - przypomniałam mu ostrożnie.

- Kotku, przez pracę, którą mam, nie będę w łóżku do niedzieli wieczorem.

Na wzmiankę o jego łóżku dostałam kolejnego skurczu całego ciała.

Zignorowałam to i zapytałam - Co to za praca?

- Emme, Słonko, nie mogę powiedzieć, a przy mojej pracy musisz wiedzieć, że nigdy nie będę mógł. Ponieważ posuwamy się do przodu, dostaniesz ode mnie wszystko, czego chcesz, wszystko, o co poprosisz, tylko nie to.

Wiedziałam to. Wiedziałam o tym, ponieważ wtedy nawet Elsbeth nie mogła powiedzieć. Biorąc pod uwagę jego umysł i towarzystwo, które miał, byłam zafascynowana jego pracą i zapytałam ją kiedyś, co robi.

Jej odpowiedź została podparta wzruszeniem ramion - Nie mam pojęcia. Po prostu wiem, że wypruwa sobie żyły, nie mówi o tym i nie dostaje za to dużo pieniędzy.

To powiedziawszy, nie trzeba było geniuszu kalibru Jacoba, z policjantami, prywatnymi detektywami i łowcami nagród, którzy przychodzili na ich przyjęcia, aby wiedzieć, że ma to coś wspólnego z tym, co robili. Po prostu wydawało się, że cokolwiek to było, było o wiele bardziej tajemnicze.

Co oczywiście sprawiło, że stało się to o wiele bardziej fascynujące.

- Więc zostawiam ci klucze, ty pakujesz torbę - rozkazał.

- Słonko, szczerze, w domu mi będzie dobrze.

- Słonko, szczerze, mieszkam w mieście z dala od twojego przerażającego przyszłego eks i mam system bezpieczeństwa. Będziesz tam bardziej okej i tam będziesz.

To było coś innego, co wiedziałam, ale nigdy bezpośrednio nie doświadczyłam. Elsbeth powiedziała mi, że Jacob może być apodyktyczny.

- Myślę, że się martwisz o nic - powiedziałam mu.

- A ja myślę, że mam fiuta - powiedział mi, a ja zamrugałam na jego słowa - A mając go, wiem, jak myślą inni faceci. Wiem też, że świetnie się ubierasz. Masz świetne włosy. Masz niewiarygodnie piękne oczy. Masz zwycięską osobowość. Jesteś zabawna. Jesteś mądra. Masz to coś, co się dzieje, kiedy mówisz wprost, że w prawie wszystkim, co robisz, nie potrzebujesz nikogo, a jak mężczyzna zakochuje się w tym wszystkim w niewłaściwy sposób, to masz też problemy.

Po tych słowach czułam się tak miękko-szczęśliwa, że nie mogłam wypowiedzieć.

- Spakuj torbę. Zostawię klucze - powtórzył rozkaz w moim milczeniu.

- Okej - poddałam się.

- Jak dojedziesz, czuj się jak w domu. Zadzwonię do Donny i powiem jej, że przez kilka nocy nie będzie musiała się martwić o Buforda.

- Buford?

- Mój pies.

- Twoje co? - moje drugie słowo było wyższe.

- Nie lubisz psów? - zapytał, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, stwierdził - Myślałem, że lubisz psy.

Kochałam psy. Chciałam psa. Chciałam po prostu zacząć od szczeniaka, ale nie chciałam, żeby szczeniak żuł odsłonięte przewody i został porażony prądem, po czym zaczęłabym swoją pierwszą kadencję jako Właściciel Pieska, wykopując Pieskowe Cmentarzysko w moim ogrodzie.

- Tak, lubię psy - potwierdziłam.

- Dobrze. Tak myślałem - mruknął, po czym dodał - Buford to pies myśliwski. Jest słodki. Kocha wszystkich, ale, wiesz, zabiera mi całą kołdrę.

Zaczęłam chichotać.

Potem zapytałam - Donna?

- Sąsiadka. Zagląda do Buforda, kiedy wyjeżdżam.

- Och - wymamrotałam i przestałam chichotać, myśląc o Donnie, sąsiadce mężczyzny, który był tym wszystkim, czym był Jacob, i o tym, jak bym się opiekowała nieznanym Bufordem, gdy Jacoba nie było, a nawet zaproponowała, że zrobiłabym to, gdyby on był.

- Wyszła również za mąż za byłego obrońcę Bronco - kontynuował, mówiąc mi, że wie, dlaczego przestałam się śmiać.

Wrócił chichot i przez niego powtórzyłam - Och.

A potem zapytałam - Nazwałeś psa myśliwskiego Buford?

Na to, z uśmiechem w jego głosie, dostałam - Nazywasz Bronco Elrod lub Cletus. Nazywasz ogara Buford. Takie jest prawo.

To sprawiło, że znów zachichotałam i wciąż słyszałam uśmiech w jego głosie, kiedy powiedział - Teraz muszę iść. Będę dziś po południu z kluczami, wskazówkami i kodem bezpieczeństwa.

- Dobrze, Jacob.

- Trzymaj się z dala od McFarlanda - zażądał.

To nie byłoby trudne. To było już na mojej trasie na ten dzień.

- Masz to.

Kolejny uśmiech w jego głosie, kiedy powiedział - Później, Emme.

- Pa, Słonko.

Rozłączyliśmy się. Odłożyłam telefon i złapałam kartkę, na której bazgrałam, zanim do niego zadzwoniłam. Wykreśliłam tortille, ser, mieloną wołowinę i smażoną fasolę, a dodałam przekąski i mix na brownie.

Potem wróciłam do pracy.

*****

Siedem godzin później…

Z czarno-brązowym ogarem Bufordem podążającym za mną, wędrowałam po przestrzeni życiowej Jacoba.

Miałam przez cały ten czas rozchylone usta, duże oczy i byłam zszokowana do głębi.

Zatrzymałam się w jego obniżonym wielkim pokoju, a widok z jego dwupiętrowych panoramicznych okien był niesamowity. I to była nie tylko niczym nieskrępowana wizja purpurowego majestatu gór, które widziałam zarysowane na czarno na tle błękitu rozgwieżdżonego nieba.

Ale także basen, który był podgrzewany, jeśli wydobywająca się z niego para była czymś, po czym można było tak sądzić i był podświetlany światłem, które sprawiało, że jego spokojne wody powoli przechodziły przez różne kolory, w tym fioletowy, niebieski, zielony i różowy.

A do tego wchodziło się przez kamienne patio z niesamowitymi meblami ogrodowymi.

To było niesamowite.

Jacob może nie otrzymywał wcześniej dużo pieniędzy za jakiekolwiek tajemnicze transakcje, z którymi miał do czynienia, ale wyraźnie przesunął się w górę łańcucha pokarmowego.

O wiele wyżej.

Mokry nos Buforda dotknął mojej dłoni i spojrzałam na jego uroczą, czarno-brązową mordę z obwisłymi uszami, obwisłą skórą i wywieszonym różowym językiem.

Potem powiedziałam mu - Nie znałeś jej, ale uwierz mi, Elsbeth była naprawdę, naprawdę głupia.

Buford machał ogonem.

Podrapałam go w głowę za zgadzającego się ze mną psiaka.

Zadzwonił mój telefon w torebce.

Wykopałam go i zobaczyłam, że wyświetlacz mówi „Jacob dzwoni”.

Odebrałam telefon, ogłaszając - Mieszkasz widowiskowo.

- Co? - zapytał.

- Twój dom jest ogromny i piękny.

- Kotku…

- I masz niezakłócony widok na góry.

- Ty też.

Zignorowałam to i kontynuowałam.

- I masz podgrzewany basen.

- Em…

- Z kołem pięknych światełek.

- Kochanie…

- Nie powiedziałeś mi, że powinnam zabrać kostium kąpielowy.

- Śpisz w moim łóżku po raz pierwszy beze mnie. Nie wejdziesz po raz pierwszy do tego basenu beze mnie.

I znowu spazm całego ciała.

- Jacob…

- Rozumiem, że jesteś w domu i zadomowiłaś się - powiedział, wyjaśniając dzwonienie.

- Buford ma obwisłą mordkę i jest słodki - powiedziałam jako potwierdzenie, patrząc w dół na jego psa, który ponownie machał ogonem.

- Jesteś w domu i zadomowiłaś się - mruknął, a potem głośniej - muszę iść.

- Okej, Słonko.

- Jedz, co chcesz. Mam dużo płyt DVD. Cokolwiek. Tak?

- Okej.

- Śpij dobrze.

- Okej, bądź bezpieczny.

- Racja. Później, Emme.

- Później Jacob.

Rozłączyliśmy się.

Spojrzałam na Buforda.

- Sprawdźmy sypialnię Jacoba - zaproponowałam.

Wstał z siedzenia, jakby wiedział, co mówię.

Sprawdziliśmy sypialnię Jacoba.

Ona. Była. Niesamowita.

Stałam pośrodku jego niesamowitości, lekko pochylona, drapiąc Buforda w głowę, wpatrując się w (nie zasłane, ale wciąż fantastyczne) ogromne łóżko z kremową kołdrą z czarną lamówką, czarną pościelą i kremową narzutą (z czarną lamówką). Ta kolorystyka została zastosowana w całym pomieszczeniu, nadając mu niemałą ilość poważnego męskiego uroku.

Mój wzrok padł na kalejdoskop na jego szafce nocnej.

Trzymał go przy łóżku.

Poczułam, jak moje usta się wykrzywiają.

Potem skomentowałam Buforda - Myślę, że jesteś dobry. Nie ma mowy, żebyś zgarnął całą tę kołdrę.

Buford nie miał odpowiedzi.

Pięć godzin później dowiedziałam się, że się myliłam.

*****

Dziewiętnaście godzin później…

- Wszystko okej?

Wybuchnąłem śmiechem.

- Kotku - zawołał Jacob przez mój śmiech.

Zapanowałam nad tym, a kiedy to zrobiłam, zobaczyłam stosy zwiniętej izolacji, które teraz wypełniały moje dwa pokoje na piętrze, kiedy stałam w drzwiach jednego z nich.

- Dzwonię tylko, żeby potwierdzić dostawę - powiedziałam mu.

- Dobrze. A teraz wracaj do mojego domu - rozkazał.

- Jacob…

- Bez kostiumu kąpielowego.

- Jaco…

- Muszę iść.

Przestałam próbować wydobyć jego imię, ponieważ wydawało mi się, że był w trakcie czegoś ważnego i powiedziałam - Okej, Słonko. Do zobaczenia jutro.

- Napisz do mnie, kiedy dotrzesz do mojego domu - odpowiedział wtedy - i tak, kochanie. Jutro. Ale z tym jak się sprawy mają, jest duża szansa, że dziś wieczorem będę w domu.

Dziś wieczorem?

Ale dziś wieczorem ja będę w jego domu.

Z nim tam!

Zanim zdążyłam rozpocząć dyskusję na ten temat, Jacob powiedział - Później, Emme.

Wiedziałam, że był w trakcie czegoś ważnego (lub zgadywałam), więc jedyne, co mogłam zrobić, to powiedzieć - Pa.

Rozłączyłam się i powędrowałam do schodów, nie mogąc się doczekać spędzenia więcej czasu z Bufordem i wylegiwania się w dużym domu Jacoba, gdzie można szukać godzinami i nie znaleźć niczego, nad czym trzeba by pracować.

Również wariowałam, ponieważ Jacob byłby ze mną w tym domu (może) i po raz pierwszy bylibyśmy razem jako inny rodzaj nas (z wyjątkiem jego pospiesznego przelotu do mojego biura, aby dać mi klucze, co obejmowało to, że ponownie pocałował mnie w czoło - co było bardzo miłe - ale to wszystko, co obejmowało) i nie wiedziałam, czy jestem na to gotowa.

Byłam. Nie mogłam się doczekać. Niespokojna. Podekscytowana.

Tylko również nie byłam. Głównie dlatego, że myślałam o tym spanikowana.

Schodziłam po schodach, myśląc o tym, kiedy zobaczyłam radiowóz przez moje własne niezbyt panoramiczne, ale mimo to bajecznie wytrawione okna, które na szczęście nigdy nie zostały wybite i które znajdowały się po bokach moich ogromnych drzwi wejściowych.

Nie zamierzałam więc jechać do domu Jacoba w najbliższym czasie.

Nie.

Ale nie miałam pojęcia, że sprawy zmienią się dramatycznie w sposób, którego nikt by się nie spodziewał.

Nawet kiedy obserwowałby radiowóz wjeżdżający pod swój podjazd.