19 - Wszystko dla mnie

 

Rozdział 19

Wszystko dla mnie   

 

 

 

Półtora tygodnia  później…

Deck usłyszał jęk Emme kiedy przesunął usta spomiędzy jej nóg na jej brzuch.

Powoli przesunął językiem w górę jej ciała od pępka między piersiami, zanurzając go w zagłębieniu obojczyka, zanim ukrył twarz w jej szyi.

Okrążyła go ramionami, owinęła nogę wokół jego uda i uniosła drugie kolano wysoko, przyciskając je mocno do jego boku.

Zaproszenie.

Ugryzł płatek jej ucha.

Poczuł, jak jej usta przyciskają się do jego szyi i tam jej miękkie oddechy.

- Kochasz mnie, Emme? - zaszeptał.

- Tak - szepnęła, wijąc się pod nim.

- Powiedz to - rozkazał szorstko.

- Kocham cię, Jacob.

Kiedy usłyszał słowa, wsunął się powoli, słuchając, jak jej oddech zmienia się w dyszenie i czując, jak jej kończyny zaciskają się wokół niego.

Uwielbiała mieć go w środku. Całego.

Kurwa, każdy jej kawałek był słodki.

- Chcę, żebyś mnie pocałował, Słonko - mruknęła, gdy się poruszył, wysuwając się powoli, wsuwając się wolniej.

Uniósł głowę, żeby na nią spojrzeć - Smakuję tobą, kochanie - przypomniał jej.

- Nie obchodzi mnie to - odpowiedziała, po czym straciła cierpliwość. Pochyliła szyję i ujęła jego usta.

Pozwolił jej posmakować siebie i jego, po czym przejął kontrolę, wciąż poruszając się w środku i nie spiesząc się.

Pocałował ją, gdy jej ręce przesunęły się po nim.

Cały czas ją całował, przesuwając po niej ręce.

Dopiero kiedy oderwała od niego usta, nie mogąc więcej brać jego języka, wiedział, że jest blisko.

- Szybciej - sapnęła.

Dał jej to, czego chciała, dotykając palcami jej piersi, zwijając jej sutek.

- O Boże - jęknęła, szarpiąc biodrami - Szybciej, Słonko.

Dał jej więcej i zaczął walić głęboko, obserwując jej twarz. Potem wjechał szybciej, patrząc na to, jak ją to najeżdża.

Nie widział w tym nic zaskakującego. Przywykła do tego, jak teraz jej to dawał.

Kurwa, widząc to, czuł się, jakby podbił świat.

Poszedł szybciej.

Wszystkie jej kończyny zacisnęły się konwulsyjnie i szepnęła - Jacob.

Zbliżając się sam szybko dochodził, zażądał:

- Daj mi to, kochanie.

- Jacob! - wyszło jako płacz.

Była prawie na miejscu.

Przyłożył usta do jej ust - Daj mi to, Emme - warknął i mocno pociągnął za jej sutek.

Gwałtownie wciągnęła powietrze, po czym jęknęła, dając mu to.

Deck wszedł językiem w jej usta, smakując smak jej orgazmu, a potem nie mógł już dłużej brać. Przerwał połączenie ich ust, wcisnął twarz w jej szyję i pchnął mocniej.

Szybciej.

Pompując w nią, kiedy jej cipka skręcała się wokół jego kutasa - pieprzona ekstaza.

Poczuł jej ręce po obu stronach głowy. Wiedział, czego ona chce i podniósł się, by dać jej to w samą porę, by umieścić swoje biodra między jej biodrami, zakopując swojego kutasa do nasady. Jego głowa odskoczyła do tyłu i jęknął, wlewając się do jego Emme.

Gdy go to opuściło, Deck opuścił czoło na jej ramię, pozostając głęboko i poczuł, jak jej ręce poruszają się na nim, ale jej nogi pozostały napięte, przytwierdzając go do siebie.

To była Emme, teraz i odkąd zaczęli.

Podczas seksu lubiła być w kontakcie. Po seksie lubiła tak pozostać.

Przesunął usta w górę jej szyi i szepnął jej do ucha - Kocham cię, kochanie.

Jej ręce przestały się poruszać, więc jej ramiona mogły się owinąć i mocno trzymać.

- Dziękuję - szepnęła mu w szyję, a on uniósł głowę, by się do niej uśmiechnąć.

- Kochanie, nie musisz mi dziękować za orgazm - żartował, ale uśmiech zamarł mu na twarzy, gdy jego ciało zamarło na jej, kiedy zobaczył łzy w jej oczach - Emme - szepnął.

- Orgazm… - zaczęła, ale przerwała, gdy czkała, by przełknąć szloch, którego pochodzenia za cholerę nie znał. Pochylił twarz bliżej, unosząc dłoń, by objąć jej szczękę, a ona mówiła dalej - Było świetnie, Słonko. Ale dziękuję ci za sprowadzenie z powrotem … no cóż, mnie.

Kurwa, tak.

Każda jej część, słodka.

Opuścił głowę do jej głowy, jęcząc - Emme.

- Ja… - jej ciało szarpnęło się pod jego, gdy próbowała opanować szloch, a jej głos był ochrypły, kiedy kontynuowała - …nie wiem, gdzie bym teraz była bez ciebie.

Przysunął kciuk do jej ust i szepnął - Przestań.

- Nie mogę - odszepnęła, łza wypłynęła jej z oka - Muszę to powiedzieć. Musisz wiedzieć. Musisz wiedzieć, że byłabym sama, zagubiona i samotna na zawsze, gdybym cię nie miała.

Przycisnął kciuk do jej ust i błagał - Przestań, kochanie.

Owinęła palce wokół jego nadgarstka, odciągając jego rękę, łzy popłynęły jej z kącików oczu i oświadczyła - Oddałeś mi moje życie.

Kurwa.

Jak słodka.

- Emme…

- Nie zrezygnowałeś ze mnie.

- Słonko…

Jej palce napięły się na jego nadgarstku - Jesteś dla mnie wszystkim, Jacob.

Przytrzymał jej jasne oczy, po czym zsunął policzek po jej policzku, by ostrzec ją w uchu - Nie mogę znieść więcej tego słodkiego, Emmanuelle.

Zamilkła.

- Dla mnie też jesteś wszystkim, kochanie - powiedział jej i poczuł, jak potrząsa głową.

- Nie. Masz dom, psa i pracę, która stanowi dla ciebie wyzwanie. Jesteś blisko ze swoją rodziną. Masz przyjaciół, dobrych przyjaciół, tak dobrych, że nazywają swoje dzieci twoim imieniem. Masz wszystko, łącznie ze mną. Ja też mam dobre rzeczy. Teraz więcej niż wcześniej, ale tylko dzięki tobie. Ponieważ mnie do tego doprowadziłeś. Rzeczy, od których się trzymałam z daleka. Rzeczy, których nigdy nie miałabym, gdybym cię nie znalazła. Rzeczy, o których wiem, że straciłabym, gdybym nie miała ciebie.

- Nie stracisz tego, Emme.

- Gdybym ciebie straciła, straciłabym wszystko, Jacob. Zniknęłabym sama, zaprzeczając przez cały czas, że byłam samotna.

Jezu.

Podniósł głowę, spojrzał na nią i powiedział jej szorstko - Musisz wierzyć, kochanie, że dla mnie też jesteś wszystkim.

Znowu potrząsnęła głową, otworzyła usta, ale on ujął jej policzek, przyłożył kciuk z powrotem do jej ust i przysunął twarz do siebie.

- Będziesz budować na tym, co ty zaczęłaś. Kupimy szczeniaka. Budujesz załogę. Przepracowujesz to gówno z rodziną. Będziesz miała wszystko, co ja mam, Emme. Ale kiedy to wszystko dostaniesz, nie będzie to oznaczało, że nie będę dla ciebie wszystkim i to dotyczy również mnie.

- Ja… - wypchnęła spod jego kciuka, ale ponownie przycisnął go do jej ust.

- Dasz mi dzieci.

Zamknęła oczy i usta.

- Będziesz dzielić moje łóżko, mój dom, moje życie i budować ze mną rodzinę, Emmanuelle - powiedział jej, a jej oczy otworzyły się, teraz bardziej lśniące, a łzy znów popłynęły - To jest wszystko, kochanie.

Zacisnęła usta pod jego kciukiem i skinęła głową, więc odsunął kciuk.

- Masz rację - Uśmiechnęła się do niego drżącym uśmiechem, ale rozświetlił jej oczy i odcisnął ten dołeczek w policzku - To jest wszystko.

Wcisnął biodra w jej biodra, przyłożył usta do jej i szepnął - Kocham cię, Emme.

Objęła go ramionami i odszepnęła - Ja też cię kocham, Słonko.

Pochylił głowę i ujął jej usta w głęboki, palący pocałunek, który zademonstrował słowa, które właśnie wypowiedzieli.

A Emme oddała tak dobrze, jak tylko mogła.

*****

Czterdzieści pięć minut później…

- Kii-iai!

Emme zaatakowała.

Buford szczeknął.

Deck, wychodząc z łazienki tylko w ręczniku, zaatakowany od tyłu, założył ręce za głowę. Złapał Emme pod ramiona, wciągnął ją sobie na plecy i zrobił cztery kroki do łóżka. Zapiszczała, a Buford znów szczeknął, kiedy zgiął się w pasie i przerzucił ją na łóżko. Pochylił się, chwycił ją za biodra, obrócił i upadł na nią.

Wypuściła powietrze i zamrugała na niego.

Następnie zauważyła - Mój instruktor nie uczył tego, kiedy omawialiśmy scenariusze postępowania, gdy zostaniemy zaatakowani od tyłu.

Deck wybuchnął śmiechem.

Emme spodobał się pomysł zajęć z samoobrony i nie traciła czasu na znalezienie jednych i zapisanie się na nie. Odbywały się w Community Centre w Chantelle, a była na pierwszych dwóch z sześciu cotygodniowych zajęć. Mieli także kurs zaawansowany, na który już się zapisała.

Z drugiej strony Deck nie tracił czasu na instalację systemu bezpieczeństwa. Jej okna były zrobione i teraz Max zbierał razem ofertę, aby zająć się jej garażem. A podczas gdy Deck pracował nad systemem, Emme pracowała obok niego, łatając ściany wokół jej okablowania.

Tego wieczoru wybierali się na ranczo pod Gnaw Bone, aby obejrzeć szczenięta rottweilera.

Mieli plan, ale lepiej, że nie marnowali czasu, by wspólnie go realizować. A Deck nie ciągnął ze sobą Emme.

Była przy nim na wszystkie sposoby.

Oznaczało to, że jego śmiech był szczery na wiele sposobów.

- Zazwyczaj mówisz „Kii-iai” tuż przed rozbiciem desek ciosem karate - poinformował ją po tym, jak przestał się śmiać.

- Mówię też „Kii-iai”, aby uprzedzić mojego mężczyznę, że mam zamiar zaatakować, coś, czego najwyraźniej nie potrzebuje.

Poczuł, jak unoszą mu się brwi - Najwyraźniej?

Uśmiechnęła się do niego i stwierdziła - Nie myślę, że ja kiedykolwiek będę w stanie przerzucić czyjś tyłek nad swoją głową. Więc po pierwsze, to było niesamowite, że to robisz. Po drugie, uwaga, tak totalnie zaatakuję i zrobię to wielokrotnie, żebyś zrobił to ponownie. I na koniec, nawet w porażce, korzystam z okazji, by się pochwalić, że wczoraj wieczorem pokonałam mojego instruktora przynajmniej trzy razy. Chociaż nie przez przerzucenie go przez głowę, bo ma metr osiemdziesiąt pięć i może ważyć dwa razy więcej ode mnie.

- Dobra robota, Emme - mruknął z roztargnieniem, nie słuchając jej tak naprawdę, bo nagle przypomniał sobie, że on ma na sobie tylko ręcznik, a zauważył, że ona miała na sobie tylko koszulkę, a ponieważ zawsze chodziła ten sposób, wątpliwe było, żeby miała na sobie jakiekolwiek majtki.

- Jacob - zawołała, a jego oczy, które przesunęły się do jej ust, powędrowały w górę, gdy jego ręka przesunęła się po jej boku.

- Tak, kochanie?

- Twoja owsianka jest na kuchennym blacie - powiedziała mu.

Opuścił usta do jej obojczyka i wsunął rękę w górę koszuli na jej biodrze, a następnie w jej brzuch - Teraz jest za gorąca, by ją zjeść.

- Słonko, właśnie skończyliśmy - przypomniała mu.

- Godzinę temu - mruknął przy jej gardle.

- Muszę iść do pracy.

- Możesz się spóźnić.

- Nie mogę.

- Twój tata jest szefem - powiedział do jej szczęki.

- Właśnie dlaczego nie mogę się spóźnić. On na mnie polega.

Deck podniósł głowę, spojrzał na nią i na coś, co zobaczyła w jego twarzy, jej twarz się zmieniła.

A Deckowi spodobała się ta zmiana.

Więc uśmiechnął się i wymamrotał - Szybko.

- Szybko - szepnęła, unosząc już usta do jego.

Nie kazał jej odejść daleko.

*****

Godzinę później…

Deck i Buford stali w garażu, patrząc, jak Emme odjeżdża.

Ale zatrzymała się na podjeździe, opuściła okno i wystawiła głowę.

- Persefona! - krzyknęła.

Deck uśmiechnął się szeroko i uniósł do niej brodę.

Zanim wyszła, po tym, jak ją pocałował, a ona wsiadła do swojego Bronco, mieli sprzeczkę o nazwie jej auta, a teraz jej słowo było ostatnie.

Jej głowa zniknęła, ale zobaczył, że uśmiecha się przez przednią szybę. Pomachała po tym, jak zjechała z jego podjazdu i zanim odjechała.

Tak. Światło Emme świeciło bez ograniczeń.

I oślepiająco.

Deck spojrzał na swojego psa - Jak ci się podoba ta Emme, kolego?

Buford wysunął język i zaczął machać ogonem.

Lubił ją wcześniej, więc sprawa była dyskusyjna.

Deck pochylił się, potarł Buforda, a kiedy się prostował, zadzwonił jego telefon.

Wyciągnął go z tylnej kieszeni i zobaczył, że na wyświetlaczu pojawił się napis „Chace dzwoni”.

- Hej, stary - przywitał się, jednocześnie podchodząc do przycisku, który zamykał drzwi garażowe.

Tego dnia miał przed sobą pracę przy komputerze. Tego popołudnia, nie mając żadnych innych opcji, ponieważ nic nie prowadziło do niczego z Prosky, obserwował liceum. Potem jechali popatrzeć na psy.

Nie fajny dzień, do końca.

- Gdzie jesteś? - zapytał Chace, a jego głos sprawił, że Deck przestał myśleć o swoim gównianym dniu, który przynajmniej dobrze się skończy i zatrzymał się w bezruchu.

- W domu. Dlaczego? - odpowiedział.

Przez dłuższą chwilę nie było nic od Chace’a, zanim zapytał - Te odciski, które mi dałeś do sprawdzenia, skąd je znowu masz?

Krew Decka zrobiła się zimna tuż przed rozgrzaniem.

Nie gorąco tak, jak Emme sprawiała, że się czuł.

Gorąco takie, jak czuł tamtej nocy, kiedy Chace powiedział mu, że Faye została pogrzebana żywcem.

- Dlaczego? - zapytał z powrotem.

- Po prostu mi powiedz, Deck.

- Moja szafka nocna - odpowiedział zwięźle Deck i znów zapadła cisza. Podszedł do przycisku drzwi garażowych, wcisnął go, drzwi zaczęły się osuwać i on i Buford weszli do domu, gdy nacisnął - Chace. Mów do mnie.

- Zamierzam to poprzedzić mówiąc, zajmujemy się tym. Dzwonię do Micka i…

- Przestań się ze mną pieprzyć. Powiedz to - warknął Deck.

Usłyszał wtedy westchnienie - Trzy odciski, które zebrałeś i dałeś mi do sprawdzenia. Twoje. Te należące do Emme, prawdopodobnie były w systemie, ponieważ zostały tam umieszczone jakiś czas po jej porwaniu. I Dane’a McFarlanda.

Deck natychmiast odwrócił się i ruszył z powrotem do garażu.

- Deck, posłuchaj mnie... - zaczął Chace.

- Palant był w moim domu - warknął Deck.

- Stary, poważnie. Słuchaj.

Odepchnął Buforda nogą, wszedł do garażu, zamknął drzwi i ponownie nacisnął przycisk, aby drzwi podniosły się.

- Emme była wkurzona, przyszła raz, wzięła swoje gówno, wyszła - podzielił się Deck - On ją śledził, Chace. Poprosiła Donnę o opiekę nad Bufordem. Donna powiedziała mi, że system bezpieczeństwa nie został włączony, gdy po raz pierwszy weszła po Emme. Wszedł - powiedział mu Deck.

Otworzył drzwi swojego pickupa szarpnięciem i wskoczył do środka.

- Nie trać spokoju - ostrzegł Chace.

- Nie ma w tym spokoju, Chace. Ten dupek był w moim domu. Zabrał mój pieprzony kalejdoskop.

Chace wydawał się zdezorientowany, kiedy zapytał - Twój co?

- Mój kalejdoskop. To pudełko, które trzymałem na kominku? - spytał Deck, wkładając kluczyk do stacyjki.

- Przepraszam, Deck, ja nie…

- Jest w tym kalejdoskop. Emme mi to dała.

Po prostu obróć tarczę.

Deck zamknął oczy.

McFarland miał kawałek jego Emme.

Ten pieprzony dupek.

Zacisnął szczękę i otworzył oczy.

- Skąd McFarland miałby o tym wiedzieć? - zapytał Chace.

- Skąd mam wiedzieć, do cholery? - Deck odstrzelił z powrotem.

Samochód chodził, wrzucił ją na wsteczny, obejrzał się przez ramię i zaczął się wycofywać.

- Pozwól Mickowi się tym zająć - stwierdził Chace.

- Pozwolę. Kiedy ja się tym zajmę - odpowiedział Deck.

- Deck…

Wcisnął hamulce, zanim jego pickup wyjechał na ulicę i skupił wzrok na kierownicy, ale jego umysł był skupiony gdzie indziej.

- Śledzi ją.

- Nie wiesz tego - odparł Chace - Mógł tam pójść za tobą. Zafiksowany na nim, zrobił coś szalonego, pomyślał, żeby się z tobą pieprzyć, wrócił, stwierdził, że system bezpieczeństwa jest wyłączony i nie zmarnował okazji. Potem wziął coś, co wyglądało, jakby coś dla ciebie znaczyło.

- Tak czy inaczej to jest niefajne - zauważył Deck.

- Jest, ale zrezygnuj i pozwól, by Mick się tym zajął.

- Dostaje go pierwszy. Ja dostanę go później.

- Czegoś jeszcze brakuje? - zapytał Chace.

- Nic. Wyglądało na to, że to wszystko - odpowiedział krótko Deck.

- Pieprzy się z tobą - stwierdził Chace.

- Więc odpieprzę mu - odparł Deck.

- Deck, mamy sprawę przeciwko temu dupkowi, nie spieprz tego dla kalejdoskopu.

Po prostu obróć tarczę.

Nie przekręcił pieprzonej tarczy.

Długo nie.

Potem to zrobił. Przekręcił ją.

Jesteś dla mnie wszystkim.

I znalazł piękno.

- Nie spieprzę sprawy - zapewnił Deck Chace’a, wciskając pilota do drzwi garażowych i patrząc na ulicę.

- Jesteś wkurzony, a nawet ty jak jesteś wkurzony, twój osąd może być osłabiony.

- Nie spieprzę sprawy - powtórzył Deck, rozłączył się, rzucił telefon na siedzenie obok siebie i wcisnął gaz.

*****

Pięć i pół godziny później…

Siedząc na środku kanapy, Deck usłyszał otwierające się drzwi.

Nie poruszył się.

Kilka sekund później obserwował go wchodzącego zza rogu od holu wejściowego do przestrzeni mieszkalnej mieszkania.

Deck wiedział, że został aresztowany i przesłuchany, podczas gdy policja Gnaw Bone przeszukiwała jego dom w poszukiwaniu kalejdoskopu, którego nie znaleźli. Podczas wywiadu prawdopodobnie podał gówniane wymówki i bez żadnych materialnych dowodów został uwolniony.

Teraz należał do Decka.

Za rogiem, nie do przeoczenia, Dane McFarland zobaczył go.

- Jezu, co do cholery? - syknął McFarland.

- Twoje życie w tej chwili to gówno - zaczął Deck - Dostaniesz pięć lat, odsiedzisz dwa.

- Nie możesz być w moim domu - oświadczył McFarland, robiąc dwa kroki w kierunku Decka.

Deck wyprostował się z kanapy, w trakcie tego głowa McFarlanda odchyliła się do tyłu i przestał iść w kierunku Decka.

- Oddaj mi to, co mi zabrałeś, a na tym poprzestanę - stwierdził Deck - Jak będziesz ze mną pogrywał, ten czas, kiedy wyjdziesz i zaczniesz układać swoje życie na nowo, będzie czasem, w którym naprawdę zaczniesz odczuwać ból.

- Nie wiem, o czym mówisz - warknął McFarland.

- Dokładnie wiesz, o czym mówię, i masz trzy sekundy, aby to wyprodukować - odpowiedział Deck.

McFarland pochylił się w jego stronę - Nie możesz włamać się do mojego domu i mi grozić.

- Mogę. Zrobiłem to. A jak nie oddasz mi tego, co moje, zrobię więcej. Nie chcesz wiedzieć, co jeszcze mogę zrobić, ale dam ci pogląd. Nigdy nie dostaniesz innej pracy. Nigdy nie będziesz miał innej karty kredytowej. Nigdy nie będziesz miał innego samochodu. Nigdy nie prześpisz się z inną kobietą. Nigdy nie znajdziesz innego domu. Nigdy nie będziesz miał innego przyjaciela. Będziesz sam, spłukany, załamany i będziesz żałował, jak cała cholera, że nie oddałeś mi w tej chwili tego, co mi zabrałeś.

- Jezu, jesteś walnięty - szepnął McFarland, wpatrując się w Decka.

- Jestem mężczyzną, który nie lubi, gdy jego dom jest naruszony, a jego rzeczy kradzione. Teraz masz trzy.

- Nie możesz zrobić tego całego gówna - odparł McFarland.

- Twój tyłek wylądował w areszcie, bo zostałem wyznaczony na zastępcę i cię tam umieściłem. Grupa zadaniowa prowadząca śledztwo przez sześć miesięcy, a ja miałem cię tam w ciągu kilku dni. Więc się mylisz. Mogę zrobić to całe gówno. I zaufaj mi, nie chcesz tego testować. Teraz to jest jedna.

Oczy McFarlanda zrobiły się duże i wymamrotał - To niemożliwe.

- Akta hrabstwa wykażą, że szeryf miał umowę podwykonawczą. Tym podwykonawcą byłem ja. To już dwie.

- Departamenty szeryfa nie podzlecają - splunął.

- Zrobili to ze mną i, po prostu mówiąc, namierzyłem cię, a także dostałem Prosky’ego. Twój szef przepada - Pochylił się do przodu - Teraz to trzy.

Blefował na temat Prosky'ego, próbując wstrząsnąć McFarlandem.

To był dobry blef.

Nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że był jebanym kretynem, że McFarland to zdradził. Jego jabłko Adama podskoczyło, a oczy rozszerzyły się, zanim zrobił się niespokojny.

Nadal nic na niego nie mieli, ale teraz Deck wiedział, że szefem tej załogi był Prosky.

- Daj mi to, a upewnię się, że nikt nie będzie wiedział, że wydałeś Prosky’ego - powiedział mu Deck.

- Nie wydałem Jona! - McFarland płakał i to było to, panika i dowód.

Prosky był liderem.

- Pomyśli, że to zrobiłeś, jak nie dasz mi tego - powiedział Deck.

McFarland potrząsnął głową - Facet, nie możesz mi tego zrobić.

Brwi Decka uniosły się - Zabrałeś coś, co coś dla mnie znaczy, włamałeś się do mojego domu i zabrałeś to, i myślisz, że nie mogę się z tobą pieprzyć?

- To tylko pieprzony kalejdoskop - McFarland był teraz roztrzęsiony.

To było to.

Skurwysyn.

- Emme mi to dała, a ja chcę to z powrotem - wrócił Deck, a ciało McFarlanda znieruchomiało, jego usta wykrzywiły się, a oczy zwęziły na Decka.

- Wiem. Podążałem za nią do twojego domu, nie zamknęła drzwi, wszedłem za nią, chciałem wiedzieć, dlaczego była całkiem napalona, by skoczyć prosto na ciebie po tym, jak mnie odstrzeliła - Jego szyderstwo pogłębiło się, zanim skończył - Niezły basen, facet.

Deck wpatrywał się w niego, zastanawiając się, gdzie był Buford podczas tego scenariusza.

Ale wiedział.

Buford czuł zapach truskawek.

- Widziałem, jak przyciska to do piersi, jakby to było jej dziecko – kontynuował McFarland - Więc tak. Wiem, że to coś znaczyło dla Emme. Emme, którą mi, kurwa, ukradłeś.

Deck nic nie powiedział. Deck zmagał się z tym, że ten mężczyzna podążał za jego kobietą, wszedł do jego domu, gdy Emme była tam i z wiedzą, że Emme, czując się przez niego zdradzona, trzymała przy piersi dzieło, które dała mu, kiedy pakowała swoje gówno i wychodziła z jego domu.

Ale McFarland wciąż był roztrzęsiony.

- Stary, nie możesz powiedzieć Jonowi, że go wydałem. Nie możesz powiedzieć żadnemu z nich tego gówna. Są totalnie wkurzeni na pierścionek…

- Musisz przestać mówić - zagrzmiał Deck.

McFarland przyjrzał mu się dobrze i zamknął usta.

Deck wziął wdech przez nos.

Potem rozkazał - W tej chwili przynieś mi to, co mi zabrałeś.

Natychmiast zaczął wyglądać na jeszcze bardziej roztrzęsionego.

Kurwa.

- Nie mogę - szepnął McFarland, a Deck miał wrażenie, że wie dlaczego.

Ból przeszył jego klatkę piersiową.

Jego głos był niski i niebezpieczny, kiedy zapytał - Dlaczego?

McFarland cofnął się ostrożnie, zanim odpowiedział - Zakopałem to na dnie twojego kosza na śmieci.

Deck wciągnął kolejny oddech, tym razem ostrzej i McFarland cofnął się o kolejny krok.

Ten kosz został wywieziony pięć razy, odkąd zniknął kalejdoskop.

Przepadło.

Po prostu obróć tarczę.

Jego oczy skupiły się na McFarlandzie.

- Każdego dnia - szepnął Deck - …do końca życia będziesz pamiętał, że włożyłeś ten kalejdoskop do kosza.

McFarland ostrożnie rozłożył ręce na boki - Nie wiedziałem, że to tak wielka sprawa. To tylko garść szkła.

- Wiedziałeś - odparł Deck.

- Ja…

- Zamknij się teraz, albo dam ci coś innego do zapamiętania.

McFarland zacisnął usta.

Deck wpatrywał się w niego, a on robił to przez długi czas, wykorzystując wszystko, co miał, żeby powstrzymać się przed wybiciem gówna z tego… pieprzonego… dupka.

Po prostu obróć tarczę.

- Masz szczęście, że mam ją - stwierdził Deck - Teraz zadzwonisz do Micka Shaughnessy’ego i opowiesz mu wszystko, co wiesz o Jonie Prosky, tych rabunkach i wszystkim, co dotyczyło dzieci z liceum. Kiedy to zrobisz, nie użyjesz tego do targowania się o zwolnienie. Zrobisz to po prostu z obywatelskiego obowiązku.

Głos McFarlanda podniósł się, gdy zapytał - Dlaczego miałbym robić takie gówno?

Deck pochylił się w jego stronę i cofnął się o kolejny krok.

Ten był szybki.

- Ponieważ - zaczął Deck - chcesz być w środku. Chcesz być tam, gdzie nie ja mogę się z tobą pieprzyć i chcesz być tam tak długo, jak możesz tam być. Bo kiedy wyjdziesz, twoje lata spędzone w środku będą twoim ostatnim szczęśliwym wspomnieniem.

- Jezu. To był tylko kalejdoskop, facet - powiedział niespokojnie McFarland.

- To była ona mówiąca mi, że mnie potrzebuje, a ja nie usłyszałem tego gówna. To była właśnie ona - warknął Deck - To było wszystko, co miałem z niej przez dziewięć lat, gapiące mi się prosto w twarz, mówiące, że mnie potrzebowała. A ja, kurwa, nie słuchałem, dupek. Chciałem więc, żeby ten kawałek piękna, który mi dała, zawsze przypominał mi o opiece nad moją Emmą. A ja chciałem go podarować mężowi naszej córki, żebym mógł go wykorzystać do nauczenia go jak opiekować się moim dzieckiem. I zabrałeś to wszystko, kiedy mi to odebrałeś.

- Byłem… po prostu wkurzony, że ty…

- Zamknij się… do cholery… - warknął Deck - Weź pieprzony telefon i zadzwoń do pieprzonego Micka… Shaughnessy.

- Prosky jeszcze gorzej mnie rozpieprzy - poinformował go McFarland, ale Deck pokręcił głową.

- O nie, nie zrobi tego.

- Zrobi. Ten facet wydaje się miłym facetem, ale ma misję, facet, i jest skoncentrowany. I każdy pomyślałby, że ta misja jest powalona, ale wiedziałeś, wiedziałbyś, że jest dobra i jest temu oddany - odciął się McFarland, teraz skrajnie roztrzęsiony.

- Może cię spieprzyć. Ale… - Deck zrobił długi, szybki krok do przodu, podniósł rękę i mocno wbił palec wskazujący w czoło McFarlanda, odpychając go, a McFarland cofnął się o kolejny krok - …ja będę pieprzyć twoją głowę. Nie przestanę, dopóki nic nie będziesz miał i będę kontynuował, dopóki nie stracisz ostatniej rzeczy, którą masz, nie żeby to było wiele warte, czyli twój pierdolony umysł. Teraz, skurwysynu, nie próbuj mnie dalej - pochylił się, McFarland odchylił się do tyłu, Deck stracił opanowanie i ryknął - Zadzwoń do Shaughnessy!

Na ostatnią sylabę oboje odwrócili się do drzwi, które usłyszeli, że zostały otwarte.

Niecałą sekundę później wpadł niechlujny dzieciak z pryszczami, który nie mógł mieć więcej niż siedemnaście lat i wyglądał na przerażonego od razu cholernie wrzeszczał

- On wziął dziewczynę! - a serce Decka przestało bić.

- Wade, co ty tu do cholery robisz? - krzyknął McFarland, przesuwając wzrokiem tam i z powrotem między dzieciakiem a Deckiem.

- Nie, stary, nie, nie, nie… - zaintonował dzieciak, podbiegając do McFarlanda i chwytając go za ramię - Jon wrócił, koleś, i jest źle. Jest wkurzony. Jest na wszystkich wkurzony. A koleś, on jest na ciebie totalnie wkurzony. On stracił jakąkolwiek kontrole nad sobą. On całkowicie ma tę dziewczynę! Emmitt i Bryan są totalnie przerażeni!

- Dziewczyna z liceum? - zapytał Deck.

Dzieciak potrząsnął głową, gdy spojrzał na Decka i zapytał - Kim jesteś?

Deck nie odpowiedział.

Przyciął - Czy zabrał dziewczynę z liceum?

Dzieciak spojrzał na niego od stóp do głów i mądrze postanowił odpowiedzieć.

- Nie, starszą. Na przykład w twoim wieku.

- Jej imię? - Deck pchnął.

- Nie mam pojęcia - odpowiedział dzieciak - Byłem zbyt przerażony, żeby zwracać na to uwagę. Po prostu chciałem się stamtąd wydostać.

- Jak ona wygląda? - zapytał Deck.

- Nie wiem. Była jak normalna. Piękna.

A koleś, on jest na ciebie totalnie wkurzony.

Kurwa, błagam Boże, powiedz mu, że przez to, że McFarland startował do niej, Prosky nie zabrał Emme.

- Jak ona wygląda? - Deck powtórzył.

- Mówiłem ci. Normalna. Piękna.

- Jak ona wygląda? - Deck szczeknął, a Wade i McFarland podskoczyli.

- Brązowe włosy, no… długie. Niektóre, jak smugi. Jest wysoka. Dziwne oczy… - zaczął szybko mówić dzieciak.

Kurwa. Kurwa!

Miał pieprzoną Emme.

- Gdzie ona jest? - Deck odgryzł.

- Ona… była u Jona, ale on ją przenosił - Wade spojrzał na McFarlanda - W ten sposób uciekłem. Wymknąłem się, kiedy ją przenosili. Musisz coś zrobić, Dane. To jest walnięte. Musisz z nim porozmawiać. Kiedy stawał się intensywny, byłeś jedyną osobą, która mogła z nim porozmawiać.

- Gdzie ją przenoszą? - spytał Deck, dzieciak spojrzał na niego i wzruszył ramionami.

- Nie wiem. Wyszedłem stamtąd.

Deck spojrzał na McFarlanda - Gdzie by ją zabrał?

- Skąd mam wiedzieć? - zapytał McFarland.

Deck ruszył się, a McFarland leżał na plecach na podłodze z kolanem Decka na klatce piersiowej i jego dłonią zaciśniętą na kołnierzu.

- Dokąd by ją, kurwa, zabrał? - Deck warknął.

- Ja nie… - zaczął McFarland.

- To pieprzona Emme. Jest na ciebie wkurzony i ma pieprzoną Emmę - uciął Deck.

- O kurwa - wydyszał McFarland, gdy z opóźnieniem dotarło to do niego, pieprzonego kretyna.

Deck wyjął kolano z klatki piersiowej McFarlanda, podniósł go, a następnie wbił go z powrotem w podłogę.

- Mów! - rozkazał.

- Prawdopodobnie… mamy… no cóż, takie miejsce. Z drogi dojazdowej kilometr na górę Navajo w Carnal, na wzgórzach, w kierunku szlaków turystycznych.

Deck wiedział o tym, więc nie tracił czasu na prostowanie się, pociągając za sobą McFarlanda i odpychając go.

- Ty… - Deck wskazał na McFarlanda - …dzwoń do Shaughnessy, zgłoś to, całe to gówno, pieprzone wszystko. Ty… - Deck wskazał na Wade’a, a potem na kanapę - …Posadź swój tyłek.

- Shaughnessy! - Wade pisnął - Jak ten gliniarz?

- Facet, nie mogę zadzwonić do Shaughnessy - powiedział jednocześnie McFarland.

Deck wyciągnął pistolet z kabury na biodrze, a oczy McFarlanda i Wade’a powędrowały do pistoletu i zrobiły się ogromne.

Skierował go na McFarlanda - Ty, Shaughnessy - Wskazał nim Wade’a - Tyłek. Na. Kanapę.

McFarland wyciągnął telefon z kieszeni.

Wade podbiegł do kanapy i posadził na niej swój tyłek.

Deck odetchnął głęboko, gdy jego krew płynęła tak cholernie gorąca, że to cud, że nie wypaliła go.

Prosky miał Emmę.

Po prostu obróć tarczę.

Prosky miał jego dziewczynę.

Jesteś dla mnie wszystkim.

Emme została porwana.

Nie mogę ponownie przez to przejść, Jacob.

Deck usłyszał głos McFarlanda mówiący - Tak, tu Dane McFarland. Muszę porozmawiać z kapitanem Shaughnessy.

Deck schował pistolet do kabury, po czym wycelował palec między nich - Jak któryś z was wyjdzie, zanim gliniarze dotrą tutaj, żaden z was nie wyjdzie ze szpitala bez utykania, a także wyjdziecie bez jaj, bo odetnę je i wepchnę wam do gardła. Zrozumiano?

McFarland, z telefonem przy uchu, natychmiast skinął głową.

Wade przełknął ślinę i zapytał - Poważnie?

- Potwierdź, że zrozumiałeś! - zagrzmiał Deck.

- Tak, tak… całkowicie - powiedział dzieciak, podnosząc ręce do góry, w postawie obronnej i opadając na kanapę.

Deck nie marnował ani sekundy. Odwrócił się i wyszedł.

Zbiegł po schodach na parking, sięgając telefon i podnosząc go do ucha.

Chace odpowiedział - Nie sprzątam bałaganu. Proszę Boże, powiedz mi, że nie…

Deck przerwał mu zwięźle - Jon Prosky ma Emme.

Jesteś dla mnie wszystkim.

Kurwa!

- Gdzie jesteś? - zapytał ponaglająco Chace.

- W moim pickupie - odpowiedział Deck, wsiadając - McFarland się nawraca. Jest w swoim mieszkaniu z licealistą o imieniu Wade. Będą tutaj, kiedy przyjdą gliniarze. Teraz gdzie jesteś?

Tak jak podejrzewał, nie było wahania, zanim Chace odpowiedział.

- Gdziekolwiek chcesz, żebym był.

*****

Emme

Godzinę później…

Wpatrywałam się w raporty płacowe, kiedy to do mnie dotarło.

Potrzebowałam burrito. Bardzo.

Usłyszałam buty szybko wbiegające po drewnianych schodach przed moim biurem, gdy sięgnęłam po komórkę.

Ktokolwiek to był, mógł poczekać dwie minuty, których potrzebowałam, aby zadzwonić do Jacoba i powiedzieć mu, że Rosalinda jest następna po tym, jak wybralibyśmy naszego rotwailera. Szczeniak mógł zostać w Persefonie podczas gdy my dostawalibyśmy na wynos.

Mój kciuk unosił się nad imieniem Jacoba na ekranie, kiedy moje drzwi się otworzyły.

Moja głowa poleciała w ich stronę i zobaczyłam stojącego tam Jacoba, z wyrazem twarzy, który widziałam wcześniej na dwóch twarzach, które kochałam.

Moje serce przestało bić.

Z tym wyrazem jego twarzy wymagało to wysiłku, ale wstałam z fotela, otwierając usta, żeby coś powiedzieć, ale nic nie wyciągnęłam.

To dlatego, że Jacob pognał do mnie. Zebrałam się, by zrobić krok w tył, ale to nie było wystarczająco szybkie. Jacob był przy mnie, a ja zostałam zmiażdżona w jego ramionach tak mocno, że nie mogłam oddychać.

To też wcześniej czułam.

- Co się dzieje? - sapnęłam.

Jacob usłyszał mój świszczący oddech, odsunął się, ale zacisnął dłonie po obu stronach mojej głowy, pochylając się tak głęboko, że jego twarz znalazła się w mojej, a jego oczy skanowały moje rysy.

To spojrzenie w jego oczach. To spojrzenie, które znałam.

Przełknęłam.

- Co się dzieje? - wyszeptałam.

- Byłaś tu cały dzień, kochanie? - odszepnął w odpowiedzi głosem szorstkim od emocji.

- Tak, z wyjątkiem tego, że poszłam na lunch do kawiarni z Zarą, tak jak ci powiedziałam, że to zrobię - odpowiedziałam.

Jego oczy zamknęły się powoli.

Potem jedna z jego rąk przesunęła się na tył mojej głowy i szarpnął moją twarz do swojej klatki piersiowej. Trzymał mnie tam, gdy drugą ręką powędrował do tylnej kieszeni i wyciągnął telefon.

- Jacob, czy wszystko w porządku? - zapytałam drżącym głosem.

- Tak, kochanie, w porządku - głos Jacoba wciąż był szorstki - Wszystko jest dobrze. - Potem nie mówił do mnie, kiedy powiedział - Chace. Nie Emmę. Jest w swoim biurze. Nie wiem, kogo on ma, ale to nie jest Emme.

Poczułam, że moje ciało sztywnieje.

O czym on mówił?

Jacob mówił dalej.

- Tak, prawdopodobnie powinienem był do niej zadzwonić - powiedział Jacob dziwnym głosem. Ta dziwność polegała na tym, że wydawało się, że przyznaje się do zrobienia czegoś głupiego, czegoś, czego nigdy nie zrobił, więc ton był niewprawny i nie brzmiał dobrze w jego głosie - Muszę iść, stary. Emme to usłyszała. Muszę wyjaśnić, że wrócę na polowanie.

Polowanie?

- Dobrze. Później - dokończył Jacob.

Położyłam ręce na jego klatce piersiowej i odsunęłam się, gdy wsunął telefon z powrotem do kieszeni.

Spojrzałam na niego - Proszę, powiedz mi, co się dzieje.

Obie ręce położył na mojej szyi i ponownie się pochylił, więc nasze twarze były blisko.

- Z jakiegoś powodu przywódca załogi McFarlanda wrócił do miasta i stracił w cholerę opanowanie. Ponieważ McFarland był jaki czas z tobą, kiedy dowiedziałem się, że zabrał kobietę, poczyniłem przypuszczenia i pomyślałem, że to ty - Jego palce ścisnęły moją szyję - To nie byłaś ty, kochanie, więc muszę wyjść i pomóc im dowiedzieć się, kto to jest.

Kiwnęłam głową, nie wiedząc, co sądzić o tragicznej wieści o kolejnej kobiecie porwanej w hrabstwie. Po prostu znałam widmo strachu, które wciąż trzymał w swoich oczach, nie podobało mi się to aż tak bardzo.

- Nic mi nie jest - wyszeptałam oczywistość, starając się pozbyć tego spojrzenia z jego oczu - Idź i znajdź jakąkolwiek dziewczynę, którą on ma.

Kiwnął głową, ale nie poruszył się.

- Nie odchodź stąd, dopóki nie przyjdę po ciebie - rozkazał.

Właśnie wtedy skinęłam głową. Ktoś tam porywał ludzi. Całkowicie się z tym zgadzałam.

- Okej, Słonko - zgodziłam się również werbalnie.

- Jak zrobi się później, trzymaj tu mężczyznę, dopóki nie dotrę do ciebie, albo zadzwonię do Maxa albo Ty, żeby po ciebie przyjechali.

- Okej.

Spojrzał mi w oczy.

- Nic mi nie jest - powtórzyłam cicho.

- Przestraszyłem się jak cholera, że cię mieli - odparł.

Ten człowiek był takim dobrym mężczyzną.

I był moim mężczyzną.

Na tę myśl posłałam mu uspokajający uśmiech i na dokładkę przycisnęłam dłonie do jego klatki piersiowej.

- Nie mieli.

Jego oczy nadal trzymały moje.

Potem zapytał - Czujesz się w porządku z tym gównem?

Dziwnie, czułam. Z drugiej strony, oczywiście, nie czułam.

- Jestem bezpieczna. Mam ciebie - wyjaśniłam to pierwsze - Ale bardzo bym chciała, gdybyś poszedł i pomógł im znaleźć tego, kogo ma zły człowiek.

Znowu spojrzał mi w oczy.

Potem skinął głową, wciągnął mnie, pocałował w czoło, odepchnął, uśmiechnął się lekko i podszedł do drzwi.

Po otwarciu zatrzymał się i odwrócił.

- Ostatnia godzina udowodniła, że to, co ci dzisiaj powiedziałem, było prawdą - stwierdził.

- Co? - Zapytałam.

- Jesteś dla mnie wszystkim, Emme.

Gdy łzy uderzyły w tył moich oczu, przełknęłam ślinę, gdy zobaczyłam w jego oczach, że zjawa zniknęła, ale słowa, które właśnie wypowiedział, były prawdziwe.

Nie mogąc powiedzieć więcej, powiedziałam - Czuję to samo, Słonko. A teraz idź, proszę, uratuj ten dzień.

Uniósł brodę i powiedział - Kocham cię.

Uśmiechnęłam się do niego - Też cię kocham.

Zauważyłam w odpowiedzi uśmiech Jacoba, zanim drzwi się za nim zamknęły i usłyszałam szybkie kroki na drewnianych schodach.

Wzięłam oddech i przeskanowałam swoje emocje, szukając strachu lub chęci odwrotu.

Wszystko, co znalazłam, to nadzieja, że Jacob i szukający jej mężczyźni znajdą dziewczynę, która zaginęła, aby już nie była zaginiona i nie czułaby rzeczy, o których wiedziałam, że czuje.

A także, że zrobi to na czas, żebyśmy wzięli naszego szczeniaka i odebrali burrito.