5 - Gdzie nas zabieram (cz.1)

 

Rozdział 5

Gdzie nas zabieram (cz.1)

 

 

 

Wyjrzałam przez okno mojego biura, na podwórko tartaku, skierowałam wzrok na zapracowanych ludzi i zrobiłam to, stukając telefonem w biurko.

Powinnam pracować, ale nie myślałam o pracy.

Myślałam o Jacobie.

Mówiąc dokładniej, myślałam o zadzwonieniu do Jacoba, miałam nieodpartą potrzebę zrobienia tego.

Próbowałam też tego nie robić, ponieważ miałam chłopaka, mimo że był chłopakiem, którego nie byłam taka pewna.

Był słodki, był mną zauroczony, ale był po prostu… nieobecny.

Z drugiej strony nie miałam zbyt dużego doświadczenia, więc co ja wiedziałam?

Dodatkowo, po mojej wczorajszej kolacji z Jacobem, w ciągu godziny zadzwoniłam do niego po dziesiątej wieczorem, a teraz była dopiero jedenasta trzydzieści następnego dnia.

Nie chciałam, żeby myślał, że jestem psychopatką, a dzwonienie do niego sugerowałoby zachowanie psychopatki. Co więcej, kiedy zadzwoniłam do niego wczoraj wieczorem, zaprosiłam go na kolację, która była drugą nocą z rzędu z kobietą, której nie widział od dziewięciu lat, kobietą z chłopakiem, a to było pół-psychopatyczne.

Dobra, może to było totalnie psychopatyczne.

Nie chciałam, żeby Jacob myślał, że jestem psychopatką.

Kiedykolwiek.

Ale chciałam usłyszeć jego głos. Chciałam się z nim połączyć przez telefon. Tęskniłam za nim i podobało mi się, że mam go z powrotem.

Bardzo mi się podobało.

Bardzo mi go też brakowało.

I musiałam go o coś zapytać. Co więcej, był jedynym, którego mogłam zapytać.

Zerknęłam z podwórka na telefon. Mój umysł mówił kciukowi, żeby tego nie robił, ale kciuk nie słuchał, znalazłam kontakt Jacoba i wcisnęłam.

Przyłożyłam go do ucha.

- Jestem psychopatką - wyszeptałam i na szczęście skończyłam szeptać dwie sekundy przed tym, zanim zabrzmiał głos Jacoba.

- Wszystko w porządku? - odpowiedział.

Domyśliłam się, że pytał głównie o to, bo dzwoniłam, kiedy nie potrzebowałam, więc prawdopodobnie myślał, że coś jest nie tak.

Albo że byłam psychopatką.

- Muszę wiedzieć, czy jest coś, czego nie jesz - skłamałam.

Właściwie to nie było kłamstwo. Chociaż bardzo dużo pamiętałam o Jacobie (prawie wszystko, szczerze mówiąc), nie mogłam sobie przypomnieć, czy było coś konkretnego, czego nie lubił jeść.

Pamiętałam, jaki był piękny, jaki był wysoki, jaki był silny. Pamiętałam, jaki był mądry i zabawny. Pamiętałam, jak fajnie zachowywał się ze mną. Pamiętałam też, jak bardzo za nim tęskniłam. Ale nie mogłam sobie przypomnieć, czy nie lubił kurczaka.

Ale to nie była jedyna rzecz, którą musiałam wiedzieć. Musiałam wiedzieć coś jeszcze.

Podobnie jak zeszłej nocy, kiedy nie sprawił, że poczułam się jak psychopatka, wręcz przeciwnie i brzmiał tak, jakby ucieszył się że mnie usłyszał i jakby chciał rozmawiać przez całą noc, znowu brzmiał tak, jakby to, że ponownie go psychopatycznie nawiedzałam przez telefon w prekursorskim stylu stalkera nie było niczym wielkim.

- Jak nie jem czegoś, odkładam to.

- Nie możesz tego odłożyć, jeśli ugotuję z tym w nim lub jeśli podstawą kolacji w ogóle jest to, czego nie jesz - poinformowałam go.

- Robisz indyjskie jedzenie? - zapytał.

- Nie. Nie lubisz indyjskiego jedzenia? - zapytałam w odpowiedzi.

- Uwielbiam to - odpowiedział.

- Więc dlaczego spytałeś, czy robię indyjskie jedzenie?

- Bo miałem nadzieję, że robisz.

Wybuchnęłam śmiechem.

Nie, Jacob zdecydowanie nie sprawiał, że czułam się psychopatką.

Kiedy przestałam się śmiać, powiedziałam mu - Przepraszam Słonko, ale nie wiem, jak zrobić indyjskie jedzenie.

- Szkoda - mruknął z uśmiechem w swoim głębokim, atrakcyjnym głosie, a gdybym była na skanerze termowizyjnym, określone części mnie byłyby bardziej czerwone.

Masz chłopaka, Emme! mówiłam sobie.

Przez chwilę odpowiadałam sobie.

Jacob jest także byłym chłopakiem twojej byłej najlepszej przyjaciółki, Emme! przypomniałam sobie.

Więc? zapytałam siebie.

Odsunęłam na bok te myśli, przez które, gdyby ktoś wiedział, że mówię do siebie w mojej głowie, mogłyby udowodnić, że rzeczywiście jestem psychopatką i zwróciłam uwagę Jacobowi - Właściwie nie odpowiedziałeś na to pytanie.

- Zjem to, co ugotujesz, Emme. Gotuj, co lubisz.

Był takim miłym facetem.

Zawsze był.

Miły. Wysoki (bardzo wysoki). Przystojny (niesamowicie przystojny). Sprytny (tak cholernie sprytny). Zabawny. Interesujący. Kulturalny. I powtórzę miły, bo warto było to powtórzyć, ponieważ był właśnie taki miły.

To wszystko w nim mi się podobało. Podobało mi się, że miał zbyt długie ciemne włosy. Podobało mi się, że czasami grube pasmo opadało mu na czoło i do oka. Podobało mi się, że był tym, kim był i nie nosił markowych dżinsów ani nie nakładał żelu na włosy. Podobało mi się to, że, nawet biorąc pod uwagę, że był niesamowicie inteligentny, w rzeczywistości był geniuszem, to nigdy nie sprawiał, by ktokolwiek czuł się gorszy od niego, ponieważ nie był tak mądry jak on. Podobało mi się, że nigdy nie zachowywał się z wyższością ani arogancją, a ze wszystkim, co było nim, wyglądem, ciałem, mózgiem, był jedyną znaną mi osobą, która mogłaby. I podobało mi się, że lubił robić to, co lubił robić, robił to, co lubił i nie dał się zmusić do robienia czegoś, czego nie chciał.

Jak Elsbeth próbowała go zmusić.

Stracił ją przez to i zaakceptował to. Wiedziałam, że to zabijało. Kochał ją aż do szaleństwa. Ale odmówił bycia mężczyzną, którym chciała, żeby był, a zamiast tego był mężczyzną, którym był.

Powinna była zobaczyć, że ma to wszystko, nawet jeśli nie zarabiał góry złota, a tym samym nie mógł dać jej życia, do którego przywykła od swojego tatusia. Country cluby, lekcje tenisa, wakacje w willach we Włoszech i plaże w Tajlandii, bajeczne domy utrzymywane przez pokojówki i bajeczne posiłki przygotowywane przez kucharzy.

Nie widziała wszystkiego, co miała.

Głupia.

- Skończyliśmy? - Jacob popchnął, kiedy trwałam w milczeniu.

Skończyliśmy. A przynajmniej powinniśmy.

Ale nie skończyliśmy.

- Okej, cóż, oczywiście mogłabym z tobą o tym porozmawiać dziś wieczorem, ale to tak bardzo mnie dręczy, że nie mogę wykonać żadnej pracy. Więc masz chwilę? - zapytałam.

- Dla ciebie zawsze, kotku - odpowiedział.

Naprawdę, taki miły facet.

Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam - Dobra, jesteś facetem…

W jego głosie pojawił się śmiech, kiedy przerwał - Cieszę się, że zauważyłaś.

Och, zauważyłam. Każda oddychająca kobieta zauważyłaby Jacoba Deckera. Do diabła, możliwe było, że mógłby przejść przez cmentarz i sama jego obecność wywołałaby martwe kobiety jako wściekłe zombie, by ujrzeć go nieumarłym, tak był zauważalny jako samiec.

- Zamknij się, Jacob, i słuchaj, dobrze? - zapytałam z uśmiechem w głosie.

- Dobrze. Wypluj to wreszcie - zaprosił z uśmiechem.

- Więc jesteś facetem i powiedzmy, że masz dziewczynę. Znasz ją od jakiegoś czasu, ale spotykasz się z nią od niedawna. Lubisz ją, a ona o tym wie. Wiesz też, że powstrzymuje się, jak robiła pięćdziesiąt razy, kiedy ją prosiłeś, zanim w końcu się zgodziła.

Zatrzymałam się.

Jacob nic nie powiedział, kiedy to zrobiłam, a kiedy nie kontynuowałam, cierpliwie podpowiedział - Zgadza się, Emme, załapałem tę część.

Wiedziałam, że to zrobił. Wiedziałam, że wiedział, że mówię o Dane. Nie wiedziałam, dlaczego owijałam się w bawełnę. Po prostu czułam, że muszę, może chronić Dane’a, może chronić siebie przed Jacobem myślącym, że jestem idiotką.

- Dobra, załapałeś tę część, więc jesteś facetem, powiedzmy, że jesteś tym facetem i nie wymieniono żadnych przysiąg miłości. Żadnych zobowiązań, nawet na wyłączność. Czy mógłbyś, hm… powiedzmy, kupić jej drogi prezent, żeby być może podkręcić piłkę w twoim związku?

To pytanie spotkało się z milczeniem, które trwało tak długo, że musiałam przywołać jego imię.

Kiedy to zrobiłam, przemówił.

- Jakiego rodzaju drogi prezent?

- Bardzo drogi prezent - powiedziałam mu.

- Jakiego rodzaju, Emme? - popchnął.

Zamknęłam oczy, otworzyłam je, spojrzałam na podwórko, zobaczyłam Dane’a rozmawiającego z klientem i odwróciłam wzrok.

- Pierścionek z rubinem i brylantami - odpowiedziałam szybko.

Spotkało się to z większą ciszą, która trwała dłużej.

Przemówiłam w pustkę i zrobiłam to na wpół bełkocząc - Jacob, Słonko, nie wiem. To dziwne. To znaczy, to nie jest pierścionek zaręczynowy ani nic. Bardziej jak pierścionek koktajlowy. Co samo w sobie jest dziwne, ponieważ prowadzę skład drewna. Do pracy noszę dżinsy. To ładne dżinsy, ale to nie tak, że w weekendy chodzę do opery i zajmuję się towarzystwem. Ale co więcej, rubin jest bardzo duży i nie musisz być ekspertem w jubilerstwie, aby wiedzieć, że jest drogi. Bardzo, bardzo drogi. Nawet pudełko, w którym jest, jest naprawdę ładne.

Przez chwilę milczałam, a potem ściszyłam głos - Trochę mnie to przeraziło.

Przez chwilę milczałam, a potem obniżyłam głos - To właściwie sprawiło, że zdecydowałam w sprawie Dane’a.

Przez to Jacob nic nie powiedział.

- Jacob? - zawołałam.

- I jaka jest twoja decyzja w sprawie Dane’a? - zapytał.

Pokręciłam głową, jakby mnie widział, i nawet nie zastanawiałam się, jakie to dziwne, że rozmawiam o tym z Jacobem, jakby nie było prawie dekady między spotkaniem z nim wczoraj w mieście a ostatnim razem, gdy go widziałam.

Z drugiej strony wtedy dużo z nim rozmawiałam, nic z tego naprawdę nie było osobiste, ponieważ wtedy naprawdę nie miałam życia. Ale znał osobistą część mojego życia, kiedy w nim był. Na jakie filmy chodziłam. Na jakich kandydatów głosowałam. Konkrety (w szczegółach) dotyczące tego, dokąd wybieram się na następne wakacje i co zamierzam zrobić. To wszystko było dla mnie osobiste i niewiele osób o tym wiedziało, z wyjątkiem rodziny, moich nielicznych przyjaciół i Jacoba.

Wydawało się więc naturalne, że wrócił, był szczęśliwy, że mnie widzi, powiedział to wprost, a potem działał tak, jakby tym razem chciał, żebyśmy pozostali w kontakcie.

Po prostu oboje wpadliśmy w to, kim kiedyś byliśmy. Prawdziwi przyjaciele. Przyjaciele, którymi kiedyś byliśmy.

Odpowiedziałam więc - Rozmawiałam z nim dziś rano i powiedziałam, że potrzebuję trochę przestrzeni, ale chciałam, żeby przyjechał na weekend. Wtedy z nim zerwę.

Po chwili ciszy zapytał - Co on sądził o komentarzu o przestrzeni?

- Wyglądał na niezadowolonego - powiedziałam mu niedopowiedzenie.

- Założę się - wymamrotał Jacob, wiedząc, że to niedopowiedzenie.

Rozmawialiśmy, ale nic mi nie dawał.

Więc naciskałam.

- Okej, przedstawiłam to, a ty nic nie powiedziałeś. Jesteś facetem. Czy to jest coś, co byś zrobił? Sprawa z pierścionkiem. Chodzi mi o to, czy on jest słodki, a ja jestem po prostu dziwna?

- Facet jest kutasem, jest kretynem i buja się w tobie, Emme, za bardzo. To jest złe, przytłaczające, przerażające, wypierdalaj - odpowiedział Jacob.

Nie było sposobu, żeby to źle zinterpretować i miał rację co do ostatniej części. Co do pierwszych części czułam, że muszę coś powiedzieć.

- On właściwie nie jest kutasem ani kretynem, Jacob. Ale trochę się we mnie, cóż… za bardzo buja.

To też było mało powiedziane.

- Myślę, że chodziło o coś innego, kiedy spotkał mnie wczoraj, zwrócił się do ciebie tuż przede mną. Nie uścisnął mi ręki, a próbował ją złamać. To jest kutas. To kretyn.

Nie wiedziałam o uścisku dłoni, ale nie byłam zaskoczona. To wydawało się pasować do Dane’a.

Ale kiedy Dane odbiło mu na punkcie Jacoba, to mnie wkurzyło.

Z drugiej strony, Dane dziwnie się zachowywał z facetami i zdarzało się to często, więc często się wkurzałam, co było jednym z powodów, dla których, mimo że zwykle był słodki, nie był trudny do oglądania i miło było, że był tak bardzo we mnie zabujany, nie byłam go taka pewna.

Teraz to i on… nieobecny.

Położyłam łokieć na biurku i schowałam głowę w dłoni, mamrocząc - O Boże, teraz muszę z nim zerwać.

- Zrób to na neutralnym gruncie, a potem odejdź. Albo ściągnij mnie, otwórz mu drzwi, powiedz mu, że to koniec, zamknij drzwi. Jak znowu zapuka, ja odpowiem.

Zamrugałam do biurka - Zrobiłbyś to?

- Kurwa, tak, Emme. Facet to kretyn i kutas. Nie mogę stwierdzić, co zrobi. Więc przekazujesz wieści na neutralnym gruncie, z ludźmi wokół, a potem odsuwasz się od niego, albo robisz to, kiedy ja jestem w okolicy, by to skończyć.

- Nie mogę… to znaczy… - wyjąkałam - Nie mogę uwierzyć, że to zrobisz, Słonko. To takie miłe.

- Dzisiaj jest czwartek - oznajmił Jacob - Mam dużo gówna do zrobienia, jak odłożysz to do niedzieli, będę pewien, że będę w pobliżu.

Tak, bardzo miłe.

Ale to doprowadziło mnie do mojego następnego problemu. Zrobiłam coś, co mój ojciec nazwałby sraniem do własnego gniazda. To był jeden z powodów, dla których zniechęcałam Dane’a, kiedy zaprosił mnie na randkę po raz pierwszy około trzech dni po tym, jak wróciłam do pracy po hospitalizacji. Teraz będę musiała z nim pracować po tym, jak z nim zerwę. Pracować z nim jako jego szefowa.

- Emme? Kochanie? – zawołał Jacob.

Myśl o zerwaniu z Danem natychmiast opuściła moją głowę.

Kochanie.

Co to było?

Jacob powiedział to kilka razy, odkąd ponownie się połączyliśmy i za każdym razem, gdy to mówił, było to jak fizyczny dotyk. Dobry. Czuły.

Seksowny.

Jacob nigdy nie był wobec mnie seksowny.

Nigdy.

Był oczywiście chłopakiem mojej ówczesnej przyjaciółki. Ale nigdy nawet nie flirtował w przypadkowy sposób.

Wcześniej często nazywał mnie „kotku” (mimo że Elsbeth się to nie podobało). Czasami też nazywał mnie „słonko” (i Elsbeth też się to nie podobało).

Ale kochanie?

- Emme - warknął, jego głos był szorstki i zniecierpliwiony.

Nigdy też na mnie nie warknął.

To było gorące.

Nie musiałam myśleć o Jacobie jako gorącym albo gorętszym, niż tym naturalnie emanował po prostu będąc Jacobem.

- Jestem tutaj. Świruję, ale jestem tutaj - powiedziałam mu.

- Wszystko będzie dobrze - zapewnił, gdy warkot zniknął, a jego głęboki głos znów był gładki.

- Pracuję z nim, Jacob.

- Tak, to chyba nie był twój zwykły spryt - mruknął.

Zamknęłam oczy, opadłam na krzesło i jęknęłam - Uch.

- Ty jesteś dorosła i on jest dorosły. Oboje to przejdziecie i zachowacie się jak dorośli. Wiem, że możesz to zrobić. Jak on nie może, znajdź powód, żeby go zwolnić.

Zerwałam się i krzyknęłam - Jacob! Nie mogę tego zrobić. To jest jego źródło utrzymania.

- Powinien o tym pomyśleć, zanim zaprosił na randkę szefową, a potem ją przeraził.

To była prawda.

Wyprostowałam plecy i zadeklarowałam - Okej, właśnie zdecydowałam, że robię to krok po kroku. Powiem mu, żeby przyszedł w niedzielę. Zerwę z nim. Zapytam go, czy możemy zachowywać się jak dorośli w pracy. A potem zadzwonię do ciebie na kolejną sesję strategiczną, jeśli nie będzie w stanie tego zrobić.

Miał kolejny uśmiech w głosie, kiedy odpowiedział - Brzmi jak plan.

- Tak - zgodziłam się, a potem zawołałam jego imię, jakbyśmy nie rozmawiali przez telefon.

- Jestem tutaj, Emme.

Mój głos znów obniżył się, kiedy się dzieliłam - Fajnie jest mieć to z powrotem. Mieć ciebie z powrotem. Dziękuję za ułatwienie i zabranie nas z powrotem do miejsca, w którym skończyliśmy.

Nic mi nie odpowiedział i to było niezwykłe. Jacob potrafił być werbalnie i fizycznie czuły, a po tym, jak powiedziałam to, co właśnie powiedziałam, Jacob, którego znałam, powiedziałby coś szorstkiego lub zabawnego, ale cokolwiek to było, powiedziałby coś, żebym wiedziała, że podoba mu się to, co powiedziałam.

Dlatego zapytałam - Czy cię straciłam?

- Porozmawiamy dziś wieczorem o tym, dokąd nas zabieram - powiedział w odpowiedzi, a ja zamarłam, wpatrując się niewidzącym wzrokiem w kalendarz na moim biurku.

Dokąd nas zabieram.

Nas.

Co to u licha oznaczało?

Byliśmy nami?

- Teraz kotku, muszę iść. Będę u ciebie dziś wieczorem o piątej - powiedział.

- Ja… okej - odpowiedziałem, wciąż chwiejąc się po tym, co powiedział wcześniej - Mam ci wysłać SMS’a ze wskazówkami?

- Wszyscy w mieście znają twoje miejsce, ale wielką wskazówką, jak się do niego dostać, jest to, że nazywa się Canard Mansion i znajduje się na Canard Lane, a na Canard Lane jest tylko jeden dom, twój dom, więc myślę, że mogę znaleźć swoją drogę.

To wymazało dziwaczność z przeszłości i zaśmiałam się cicho, gdy odpowiedziałam - Zapomniałam o twoich niesamowitych mocach umysłowych, więc pozwolę im cię do mnie zaprowadzić.

Miał też cichy śmiech w głosie, kiedy powiedział - Racja. Później, Emme.

- Do widzenia, Jacob. I dzięki za twoją radę faceta.

- Dla ciebie zawsze, kochanie.

Kochanie.

Nadal sobie z tym radziłam, kiedy się rozłączył.

Wyjrzałam przez okno na podwórko.

Dane’a nie było.

Westchnęłam.

Rzeczy, które Jacob powiedział wczoraj wieczorem, uświadomiły mi, że zgodziłam się na randkę z Danem, ponieważ byłam chora, nieświadomie zastanawiałam się nad swoim życiem i tym, jak je przeżywałam, i postanowiłam żyć inaczej.

Zawsze lubiłam swoje życie i skłaniałam się ku samotności. Byłam blisko mojej rodziny, miałam małą grupę przyjaciół, z których wszyscy byli prawdziwymi, szczerymi przyjaciółmi, nawet Elsbeth była prawdziwą przyjaciółką (tylko w końcu głupią). Ale nie miałam nic przeciwko byciu samej.

To, że byłam chora sama, sprawiało, że czułam się samotna.

Wcześniej odczułam stratę. Kiedy Elsbeth zerwała z Jacobem, ja zerwałam z nią, ponieważ to zrobiła. Nie zdawałam sobie sprawy, jak dużą część mojego życia stanowili, łącznie z Jacobem. Jak zawsze mogłam ich zaprosić na kolację tylko po to, żeby z nim porozmawiać. Jak wpadałam do ich mieszkania, gdy miałam okazję go zobaczyć. Jak byłam pierwsza na ich imprezach i ostatnia, która wychodziła, bo lubiłam spędzać z nim czas.

Kiedy go nie było, a nawet wcześniej, kiedy się oddalił (a wiedziałam, że to Elsbeth, nie wiedziałam dlaczego, ale potrafiła być dziwnie zazdrosna), poczułam tę stratę.

Przenikliwie.

Ale nie było nic gorszego niż bycie chorą, naprawdę chorą i przechodzenie tego samotnie.

Nie żebym chciała dzielić się moim wyczerpaniem i wymiotami z kimś, kogo kochałam.

Tylko to, że podkreślało to, jak bardzo byłam samotna. Zwłaszcza tutaj, z dala od rodziny i przyjaciół.

Kochałam góry, skorzystałam z okazji, żeby się tu przeprowadzić, dla czegoś nowego, odmiany. Nie wiedziałam, dlaczego to zrobiłam, ale to po prostu przyszło, gdy byłam na to gotowa.

I wydawało mi się, że znalazłam swoje powołanie i to nie chodziło o skład drewna, gdzie musiałam przyznać, że lubiłam pracować. Bycie szefową nie było do niczego, a mój tata będący moim szefem też nie był do niczego, ponieważ mnie kochał i zawsze wierzył, że mogę zrobić wszystko.

Moim powołaniem był mój dom, na który spojrzałam, zobaczyłam, co było pod tym całym bałaganem i zakochałam się.

Ale po tym, jak zachorowałam, dokonałam zmian, których tak naprawdę nawet nie zauważyłam. Przyszły po prostu naturalnie. Nowe włosy, bo tak długo ich nie strzygłam. Nowe ubrania, bo tak bardzo schudłam.

I chłopak, ponieważ był uroczy, słodki i we mnie zadurzony, a to oznaczało, że nie będę taka samotna.

Teraz dałam ciała.

Westchnęłam i wróciłam do biurka, żeby popracować, myśląc, że ludzie przeżyli gorsze rzeczy, a ja jestem jedną z nich. A przynajmniej odzyskałam Jacoba. Lepiej, wyglądało na to, że Jacob cieszył się z powrotu.

Więc pewnie przez jakiś czas byłoby do dupy.

Ale to było życie.

Potem wszyscy ruszali dalej.

Tak, czy inaczej.

*****

- Jezu, Emme, kochanie, to miejsce to rudera.

Tak powiedział Jacob, gdy otworzyłam mu drzwi o piątej trzy tego wieczoru.

Patrzyłam na niego przez sekundę, a potem zapytałam - Żartujesz?

Położył rękę na moim brzuchu, wepchnął mnie do środka, wszedł ze mną i wyciągnął drzwi z mojej ręki, by zamknąć je ruchem nadgarstka.

Moje drzwi miały trzy i pół metra wysokości, z litego drewna. Ważyły tonę. Może nie dosłownie, ale tak było.

A Jacob rzucił je tak, jakby to były cienkie drzwi z siatki.

To było gorące i zapomniałam, jak Jacob, robiący nadludzkie rzeczy ze swoją siłą dużego faceta, dawał mi trochę mrowienia.

Wtedy nie pozwolono mi naprawdę poczuć tego mrowienia, ponieważ był Elsbeth.

Teraz nie był, więc mrowienie uderzyło z pełną siłą.

Nadal przetrawiałam to mrowienie, kiedy wszedł do przedpokoju, rozglądając się i mówiąc.

- Kurwa, nie wiem czy cię spakować, zabrać do siebie i uratować od tego koszmaru, czy przenieść się tutaj i jutro zacząć pracę... - odwrócił się, spojrzał na mnie i skończył - …i ocalić cię od tego koszmaru.

Zwalczyłam mrowienie i położyłam ręce na biodrach.

- Nie jest tak źle.

- Nie masz śniegu na dachu.

Przewróciłam oczami. Wiedziałam, co to znaczy. Tata namawiał mnie na izolację od około trzech godzin po tym, jak się wprowadziłam. Nie potrzebowałam tego od Jacoba.

Przewróciłam oczami z powrotem na niego i oświadczyłam - Jest okej.

- Ogrzewasz góry, Emme, i za to płacisz. To nie jest okej. I potrzebujesz nowych okien.

- Powiedz mi coś, czego nie wiem - odpowiedziałam - Są po kuchni.

Potrząsnął głową i podszedł do mnie - Przed kuchnią, kotku. Ciepło i bezpieczeństwo. Okna mogą wydawać się bardziej kruche niż deski, ale jakiś dupek, który zechce wejść, będzie się wahał, gdyby miał wybić okno. Nie będzie się wahał, by podważyć deskę.

Nie pomyślałam o tym.

- Ale wcześniej izolacja - mówił dalej.

- Dojdę do tego - powiedziałam mu.

- Kiedy? - zapytał.

- Kiedy będę miała odwagę wejść na strych - podzieliłam się, a on się gapił.

Potem zapytał - Co?

- Strych mnie przeraża. Spędzanie tam dużo czasu… - potrząsnęłam głową, po czym poinformowałam go - To stary dom. Dużo widział. Tu mogą być duchy. A duchy gromadzą się na strychach.

Jacob nic nie powiedział, ale robił to, nadal wpatrując się we mnie, teraz jakby myślał, że może potrzebować zmierzyć mi temperaturę.

Więc mówiłam dalej.

- Oddam okna przed kuchnią, co jest do bani, ponieważ prawie zaoszczędziłam na kuchnię, a moja kuchnia jest do bani i naprawdę nie mogłam się doczekać nowej. Ale z izolacją poczekam do lata, kiedy dni będą dłuższe i, nawiasem mówiąc, … - pochyliłam się ku niemu i skończyłam - …jaśniejsze. Duchy nie lubią światła.

Jacob uprzejmie zignorował mój komentarz na temat duchów i zadał pytanie - Zainstalujesz izolację latem, kiedy jej nie potrzebujesz, zamiast zimą, kiedy potrzebujesz?

- Mieszkałam tu trzy zimy, Jacob, nic mi nie było.

- A twój rachunek za ogrzewanie był prawdopodobnie astronomiczny.

Nie mogłem o tym dyskutować, bo to była prawda, więc zamknęłam usta.

Patrzył, jak zamykam usta.

- Kurwa - mruknął, kręcąc głową - Już zaplanowałem być tutaj w niedzielę. Zrywasz z tym swoim kutasem kretynem, ja zainstaluję izolację.

To była moja kolej na gapienie się - Mówisz poważnie?

- Nie słyszałem bicia bębna, by ogłosić koniec żartu, kotku.

Na jego żart uśmiechnęłam się do niego, ale potrząsnęłam głową - Nie mogę o to prosić. To wielka robota. Mam duży dach.

- A ja przyprowadzę Chace. Mam kilku innych kumpli. Dopilnujemy tego.

Wytrzymałam jego spojrzenie.

Najwidoczniej naprawdę myślał, że się tym zajmie.

- Nie wiem, co powiedzieć - powiedziałam cicho, wciąż trzymając jego oczy.

- Powiedz, że będziesz tu w sobotę, kiedy dostarczą mi izolację.

Pomachałam ręką przed twarzą - Nie martw się tym. Zamówię jutro.

- Instaluję, Emme, i płacę - oświadczył Jacob, a ja otworzyłam usta - Aby zamówić nowe okna, potrzebujesz pieniędzy.

- Ja… ty… ja nie mogę… nie możesz za to zapłacić - bełkotałam.

Odwrócił się, mamrocząc - Spóźniony prezent na parapetówkę.

Potem zaczął iść na tyły domu, pytając - Czy muszę czekać, aż skończą pracę w niedzielę, żeby dostać piwo?

Nie odpowiedziałam.

Stałam tam oniemiała, wpatrując się w to, jak znikał.

Kiedy wyszłam z oszołomienia, pobiegłam za nim po piwo.

*****